Shloka 366
Adhyāya 14: Śalya’s Missile-Pressure and the Pāṇḍava Convergence (शल्यस्य शरवर्षम्)
अवाकिरच्छरव्रातै: सर्वक्षत्रस्थ पश्यत: । राजन्! तब भारद्वाजनन्दन अभश्वत्थामाने सम्पूर्ण क्षत्रियोंके देखते-देखते महारथी सुरथको अपने बाणसमूहोंसे आच्छादित कर दिया
avākirac charavrātaiḥ sarvakṣatrastha paśyataḥ | rājan! tadā bhāradvājanandanaḥ aśvatthāmāne sampūrṇa-kṣatriyāṇāṃ dadṛśuṣāṃ mahārathī surathaṃ svabāṇasaṃghaiḥ ācchādayām āsa |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະຣາຊາ! ຕໍ່ໜ້າກອງທັບນັກຮົບກະສັດຕຣິຍະທັງປວງທີ່ຊຸມນຸມຢູ່ ອັສວັດຖາມາ ບຸດແຫ່ງພາຣັດວາຊະ ໄດ້ສາດຝົນລູກສອນເປັນຊຸດໆ ປົກຄຸມສຸຣະຖະ ມະຫາຣະຖີນັ້ນໃຫ້ມິດທັງຕົວ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນຄວາມເດືອດດານຂອງສົງຄາມ ຄວາມກ້າຫານແລະຝີມືຖືກສະແດງຕໍ່ສາທາລະນະເປັນການທົດສອບທຳນຽມນັກຮົບ ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນກໍເພີ່ມພູນຄ່າແຫ່ງໂສກເສົ້າທີ່ກະສັດຕຣິຍະຜູ້ເຫັນແລະຮ່ວມໃນການຂ້າຟັນຕ້ອງແບກຮັບ»។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of displaying valor and skill openly in battle—actions performed “before all” become a public measure of martial duty. At the same time, the spectacle of overwhelming force points to the epic’s ethical tension: duty-driven heroism can intensify collective suffering and the moral weight of war.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Aśvatthāmā, identified as Bhāradvāja’s descendant (son of Droṇa), unleashes a dense volley of arrows and completely covers the great chariot-warrior Suratha, with the entire warrior host watching.