शल्यपरिघातः (Śalya Under Encirclement) — Mahābhārata, Śalya-parva, Adhyāya 12
अभ्यवर्षदमेयात्मा क्षत्रियान् क्षत्रियर्षभ: । अमेय आत्मबलसे सम्पन्न क्षत्रियशिरोमणि शल्य वृष्टिकारी मेघके समान क्षत्रियोंपर बाणोंकी वर्षा कर रहे थे
sañjaya uvāca | abhyavarṣad ameyātmā kṣatriyān kṣatriyarṣabhaḥ | ameya-ātmabalasaṃpannaḥ kṣatriyaśiromaṇiḥ śalyaḥ vṛṣṭikārī meghaka iva kṣatriyopari bāṇānāṃ varṣāṃ karoti sma |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ຊາລະຍະ—ຜູ້ເປັນດັ່ງງົວຜູ້ກ້າໃນຫມູ່ນັກຮົບ ມີຈິດໃຈຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ແລະພະລັງກາຍອັນບໍ່ມີປະມານ—ໄດ້ສາດຝົນລູກສອນໃສ່ພວກກະສັດນັກຮົບ. ດັ່ງເມກນໍາຝົນ ອັນເປັນເພັດຍອດໃນຫມູ່ນັກຮົບນັ້ນ ໄດ້ໃຫ້ຝົນລູກສອນກະໜ່ຳໃສ່ຝ່າຍຕໍ່ຕ້ານ.
संजय उवाच
The verse highlights the idealized kshatriya ethos of relentless martial prowess and steadfast resolve in battle, while implicitly reminding the listener that war magnifies both courage and suffering—testing how duty (dharma) is pursued amid destructive force.
Sanjaya describes Shalya as an extraordinary warrior who overwhelms the opposing fighters by showering them with arrows, compared to a cloud pouring rain—an image emphasizing the intensity and scale of the combat.