Shloka 25
युद्धविषयक कार्यविशेषके ज्ञाता वे दोनों वीर अविचलभावसे रणभूमिमें डटे हुए थे। वे एक-दूसरेपर क्रोधपूर्वक गदाओंका प्रहार करके अत्यन्त घायल हो गये और दो इन्द्रध्वजोंके समान एक ही साथ पृथ्वीपर गिर पड़े। उस समय दोनों सेनाओंके वीर हाहाकार करने लगे ।। भृशं मर्माण्यभिहतावुभावास्तां सुविह्नलौ । ततः स्वरथमारोप्य मद्राणामृषभं रणे
bhṛśaṁ marmāṇy abhihatāv ubhāv astāṁ suvihvalau | tataḥ sva-ratham āropya madrāṇām ṛṣabhaṁ raṇe ||
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: ວິລະຊົນທັງສອງ ຜູ້ຮູ້ຊ່ຽວຊານໃນກິດການແຫ່ງສົງຄາມ ຢືນຢັນຢູ່ໃນສະໜາມຮົບດ້ວຍໃຈບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ. ພວກເຂົາຟາດກະບອງຫນັກໃສ່ກັນດ້ວຍຄວາມໂກດ ຈົນບາດເຈັບສາຫັດ ແລະລົ້ມລົງພ້ອມກັນດັ່ງເສົາທຸງອິນທຣະສອງຕົ້ນ. ໃນເວລານັ້ນ ວິລະຊົນໃນກອງທັບທັງສອງຝ່າຍຮ້ອງໂຮຮ້ອງຫາດ້ວຍຄວາມເສົ້າ. ເມື່ອຈຸດສຳຄັນຖືກຟັນຖືກຕີຢ່າງໜັກ ທັງສອງກໍມືດມົນວຽນຫົວ; ແລ້ວໃນກາງຮົບ ພວກເຂົາໄດ້ຍົກ “ອຸສະພະແຫ່ງມັດຣະ” ຂຶ້ນສູ່ລົດຮົບຂອງລາວເອງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the harsh reality of kṣatriya warfare: prowess and anger culminate in grievous injury, yet the battlefield code still compels immediate practical duty—securing and supporting a fallen leader. It highlights how dharma in war can coexist with, but cannot erase, the suffering produced by violence.
Two warriors have been struck in their vital points and are left stunned and incapacitated. In the ensuing moment, the foremost man of the Madras is lifted and placed onto his own chariot amid the ongoing battle, while the surrounding forces react with loud cries.