Shloka 46
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
ममानाथस्य सुभशं पुत्रैहीनस्य सर्वश: । एवमुक्क्त्वा ततो भूयो विसंज्ञो निषपषात ह
mamānāthasya subhṛśaṃ putrair hīnasya sarvaśaḥ | evam uktvā tato bhūyo visaṃjño nipapāta ha ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າສູນເສຍລູກທັງຫມົດ ແລະບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງພາໃດໆ—ທ່ານແມ່ນທີ່ພຶ່ງພາທັງປວງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ»។ ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພະຣາຊາກໍສູນສະຕິອີກຄັ້ງ ແລະລົ້ມລົງກັບພື້ນດິນ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມພັງທະລາຍທາງທຳມະ ແລະອາລົມທີ່ເກີດຈາກອະທັມມະ: ເມື່ອຍາດພີ່ນ້ອງຖືກທຳລາຍໂດຍການເລືອກ ແລະຄວາມຍຶດຕິດຂອງຕົນ ແມ່ນແຕ່ອຳນາດກະສັດກໍບໍ່ອາດປ້ອງກັນຄວາມອ່ອນແອໄດ້ ແລະຜູ້ຮູ້ (ວິດຸຣະ) ກາຍເປັນທີ່ພຶ່ງສຸດທ້າຍ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the collapse of worldly supports after catastrophic wrongdoing: when attachment and injustice lead to the destruction of one’s lineage, even a king becomes ‘anātha’ (without refuge), and true shelter is sought in wisdom and righteousness embodied by Vidura.
Dhṛtarāṣṭra, overwhelmed by sorrow after the loss of his sons, declares Vidura to be his only refuge; immediately afterward he again faints and falls to the ground, showing the depth of his despair.