Shloka 142
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
मुदितानां वितृप्तानां तस्मिन् महति वैशसे । समेतानि बहून्यासन् भूतानि च जनाधिप,वहाँ उस महान् जनसंहारमें तृप्त और आनन्दित हुए क्रूर कर्म करनेवाले घोर रूपधारी महाकाय राक्षसोंके कई दल थे। किसी दलमें दस हजार, किसीमें एक लाख और किसीमें एक अर्बुद (दस लाख) राक्षस थे। नरेश्वर! वहाँ और भी बहुत-से मांसभक्षी प्राणी एकत्र हो गये थे
sañjaya uvāca |
muditānāṃ vitṛptānāṃ tasmin mahati vaiśase |
sametāni bahūny āsan bhūtāni ca janādhipa ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ, ໃນມະຫາການຂ້າຟັນອັນໃຫຍ່ນັ້ນ ຝູງສັດອຳມະຫິດອັນດຸຮ້າຍຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ມາຊຸມນຸມ—ດີໃຈ ແລະອິ່ມໃຈ—ຖືກດຶງດູດມາຫາການນອງເລືອດດັ່ງກັບເປັນງານລ້ຽງຂອງພວກມັນ. ຂໍ້ຄວາມນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມນ່າສະພຶງກົວທາງສິນທຳຂອງສົງຄາມ: ຄວາມຮຸນແຮງບໍ່ໄດ້ສິ້ນສຸດດ້ວຍການຕາຍຂອງມະນຸດ ແຕ່ກັບກາຍເປັນເຫຍື່ອລໍ້ໃຫ້ອຳນາດອັນໂຫດຮ້າຍຜູ້ລ່າ ທີ່ຊື່ນຊອບໃນຄວາມທຸກທໍລະມານ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical degradation caused by mass violence: slaughter becomes a magnet for cruel, predatory forces that rejoice in suffering, implying that adharma in war has consequences beyond the immediate human conflict.
Sanjaya describes the aftermath/scene of intense killing, where many fearsome beings (bhūtas and similar entities, as elaborated in the surrounding narration) gather at the site, delighted and satisfied by the carnage.