तमदृश्यानि भूतानि रक्षांसि च समाद्रवन् | अभित: शत्रुशिबिरं यान्तं साक्षादिवेश्वरम्,साक्षात् महादेवजीके समान शत्रुशिविरकी ओर जाते हुए अश्वत्थामाके साथ-साथ बहुत-से अदृश्य भूत और राक्षस भी दौड़े गये
tam adṛśyāni bhūtāni rakṣāṃsi ca samādravan | abhitaḥ śatruśibiraṃ yāntaṃ sākṣād iveśvaram ||
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ເມື່ອອັສວັດຖາມາເຄື່ອນໄປຫາຄ່າຍສັດຕູຈາກທຸກດ້ານ ປານດັ່ງພຣະເຈົ້າເອງທີ່ປະກົດອຳນາດ ບັນດາພູດທີ່ມອງບໍ່ເຫັນ ແລະຣາກສະສະຫຼາຍຕົວກໍພາກັນຮີບຮ້ອນຕາມໄປກັບເຂົາ—ເປັນອາການອັນອຸບາດ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມນ່າຢ້ານ ແລະກິ່ນອາຍແຫ່ງອະທັມຂອງການຈູ່ໂຈມຍາມຄ່ຳຄືນ.
संजय उवाच
The verse highlights how a violent act undertaken in darkness and fury draws in dark, destructive forces; even when a warrior appears godlike in power, the ethical quality of the act matters, and adharma tends to attract ominous companionship and consequences.
Sañjaya describes Aśvatthāmā moving toward the Pāṇḍava camp; as he advances, unseen bhūtas and rākṣasas surge alongside him, intensifying the terror and foreboding surrounding the impending nocturnal slaughter.