Shloka 47
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
महाभूतगणैर्भुड्धक्ते भूतभव्यभवत्प्रभु: । वे महाभूतगण भगवान् शिवके आत्मस्वरूप हैं, उनके तथा पार्वतीदेवीके साथ भूत, वर्तमान और भविष्यके स्वामी महेश्वर यज्ञ-भाग ग्रहण करते हैं ।। नानावादित्रहसितक्ष्वेडितोत्क्रुष्टगर्जितै:
mahābhūta-gaṇair baddhakte bhūta-bhavya-bhavat-prabhuḥ | te mahābhūta-gaṇā bhagavān śivasya ātma-svarūpāḥ, teṣāṃ ca pārvatī-devyā saha bhūta-vartamāna-bhaviṣyatām īśvaro maheśvaraḥ yajña-bhāgaṃ gṛhṇāti || nānā-vāditra-hasita-kṣveḍitotkruṣṭa-garjitaiḥ
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍຝູງມະຫາພູດ—ຜູ້ຊຶ່ງແທ້ຈິງແມ່ນຮູບສະພາບແຫ່ງພຣະພະຄະວານ ສິວະເອງ—ພຣະມະເຫສະວະຣະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງອະດີດ ປັດຈຸບັນ ແລະອະນາຄົດ ຮັບສ່ວນຍັດຍະທີ່ຄວນໄດ້ຂອງພຣະອົງ ພ້ອມກັບເທວີ ປາຣະວະຕີ. ຮອບດ້ານມີສຽງດົນຕີນານາ ແລະສຽງອື້ອອຶງ—ສຽງຫົວເຮາະ, ສຽງຜິວປາກ, ສຽງຮ້ອງໂຮດ, ແລະສຽງຄໍາຮາມ—ປະກາດການປາກົດອັນນ່າຄາລະວະຂອງພຣະເຈົ້າ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes Śiva’s cosmic sovereignty and the principle of rightful offering: the Lord who governs time and existence receives the due share of sacrifice, underscoring reverence, ritual propriety, and alignment with cosmic order.
Sañjaya describes a theophanic scene: Śiva, accompanied by Pārvatī and surrounded by elemental hosts, accepts the sacrificial portion while the atmosphere fills with loud, varied sounds—music and cries—signaling divine presence and grandeur.