Shloka 38
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
चूडाला: कर्णिकाराश्र प्रह्ष्टा: पिठरोदरा: । अतिहस्वातिदीर्घाक्ष प्रलम्बाश्वातिभैरवा:,कितनोंके मस्तकपर शिखाएँ थीं। कितने ही कनेरके फूल धारण करते थे। बहुतेरे पार्षद अत्यन्त हर्षसे खिल उठे थे। कितनोंके पेट बटलोई या कड़ाहीके समान जान पड़ते थे। कोई बहुत नाटे, कोई बहुत मोटे, कोई बहुत लंबे और कोई अत्यन्त भयंकर थे
cūḍālāḥ karṇikārāś ca prahṛṣṭāḥ piṭharodarāḥ | atihasvātidīrghākṣāḥ pralambāś cātibhairavāḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: «ບາງຄົນມີມວຍຜົມຢູ່ເທິງຫົວ; ບາງຄົນປະດັບດ້ວຍດອກໄມ້ຕົ້ນກັນນິກາຣາ. ຜູ້ຕິດຕາມຫຼາຍຄົນຮື້ນເຮີງ ໃບໜ້າສະຫວ່າງດ້ວຍຄວາມຍິນດີອັນດຸຮ້າຍ. ບາງຄົນມີທ້ອງຄ້າຍໝໍ້ຫຼືກະທະໃຫຍ່. ບາງຄົນເຕັ້ຍຫຼາຍ, ບາງຄົນໃຫຍ່ພິລຶກ, ບາງຄົນສູງຫຼາຍ, ແລະບາງຄົນນ່າຢ້ານຢ່າງຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້».
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral atmosphere of the Sauptika episode: violence undertaken in the darkness of night is accompanied by imagery of the grotesque and the dreadful, suggesting a drift from dharma toward fear, excess, and adharma.
Sañjaya narrates to Dhṛtarāṣṭra a vision-like description of fierce, strange attendants—varied in form, ornament, and size—whose terrifying appearance and exhilaration heighten the ominous mood surrounding the nocturnal events of the Sauptika Parva.