Shloka 33
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
अवादयन् पारिषदा: प्रह्ृष्ा: कनकप्रभा: । गायमानास्तथैवान्ये नृत्यमानास्तथा परे,कितनोंके अंग नील और पिंगलवर्णके थे। कितनोंने अपने मस्तकके बाल मुँड़वा दिये। कितने ही सुनहरी प्रभासे प्रकाशित हो रहे थे। वे सभी पार्षद हर्षसे उत्फुल्ल हो भेरी, शंख, मृदंग, झाँझ, ढोल और गोमुख बजा रहे थे। कितने ही गीत गा रहे थे और दूसरे बहुत-से पार्षद नाच रहे थे
avādayan pāriṣadāḥ prahṛṣṭāḥ kanakaprabhaḥ | gāyamānās tathaivānye nṛtyamānās tathā pare ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ບັນດາຜູ້ຕິດຕາມ ຜູ້ຍິນດີລົ້ນເຫຼືອ ແລະສ່ອງປະກາຍດັ່ງຄຳ ໄດ້ເລີ່ມບັນລະດົມສຽງດົນຕີ. ບາງຄົນຮ້ອງເພງ ແລະບາງຄົນຟ້ອນລຳ—ເປັນການສະແດງຄວາມສະເຫຼີມສະຫຼອງອັນຄຶກຄື້ນ ທີ່ໃນພາບກວ້າງຂອງສົງຄາມ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຊັຍຊະນະແລະຄວາມຮື້ນເຮີງ ອາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ ແມ່ນແຕ່ທ່າມກາງຄວາມຮຸນແຮງທີ່ມີບາບບັນຫາທາງທຳມະ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective joy and spectacle can accompany victory or power, even when the surrounding events are ethically troubling. In the Mahābhārata’s moral landscape, such celebration invites reflection on dharma: outward triumph does not automatically imply inner righteousness.
Sañjaya describes a retinue of attendants who are exuberant and golden-radiant, playing music; some sing while others dance, creating a scene of festive commotion.