Shloka 5
पूर्वमाचार्यपुत्राय ततो5नन्तरमात्मने । भ्रातृभ्यश्चैव सर्वेभ्य: स्वस्तीत्युक्त्वा परंतप:,शत्रुओंको संताप देनेवाले अर्जुनने सबसे पहले यह कहा कि “आचार्यपुत्रका कल्याण हो'। तत्पश्चात् अपने और सम्पूर्ण भाइयोंके लिये मंगल-कामना करके उन्होंने देवताओं और सभी गुरुजनोंको नमस्कार किया। इसके बाद “इस ब्रह्मास्त्रसे शत्रुका ब्रह्मास्त्र शान्त हो जाय' ऐसा संकल्प करके सबके कल्याणकी भावना करते हुए अपना दिव्य अस्त्र छोड़ दिया
vaishampāyana uvāca | pūrvam ācāryaputrāya tato 'nantaram ātmane | bhrātṛbhyaś caiva sarvebhyaḥ svastīty uktvā paraṃtapaḥ ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ກ່ອນອື່ນ ອາຣຊຸນ ຜູ້ເຜົາຜານສັດຕູ ໄດ້ອວຍພອນໃຫ້ລູກຊາຍຂອງອາຈານ; ຕໍ່ມາໃຫ້ຕົນເອງ; ແລະຕໍ່ມາອີກໃຫ້ພີ່ນ້ອງທັງປວງ. ເມື່ອໄດ້ເວົ້າຄຳວ່າ “svasti” (ຄຳອວຍພອນ) ແລ້ວ, ລາວກໍກ້າວຕໍ່ໄປ—ດ້ວຍໃຈມຸ່ງຫາສະຫວັດດີພາບຂອງທຸກຜູ້ ແມ່ນແຕ່ທ່າມກາງຄວາມຮຸນແຮງຂອງສົງຄາມ—ເພື່ອນຳອາວຸດທິບຂອງຕົນໄປສະກັດກັ້ນ ແລະ ສະຫງົບລົງ ພຣະພຣະມາສຕຣະຂອງສັດຕູ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in a life-and-death conflict, one should act with auspicious intention and self-restraint: invoking welfare (svasti) for others—including the opponent—signals a dharmic mind that seeks to neutralize harm rather than intensify hatred.
The narrator describes the hero (contextually Arjuna) uttering benedictions—first for the teacher’s son, then for himself, and then for all his brothers—before proceeding to deploy a divine weapon with the aim of pacifying the enemy’s Brahmāstra.