Shloka 293
Adhyaya 11 — Draupadī’s Grief, Demand for Justice, and Bhīma’s Departure
विस्फार्य सशरं चापं तूर्णमश्वानचोदयत् । वे द्रोणपुत्रके वधका निश्चय करके सुवर्णभूषित विचित्र अंगोंवाले रथपर आरूढ़ हुए। उन्होंने बाण और प्रत्यंचासहित एक सुन्दर एवं विचित्र धनुष हाथमें लेकर नकुलको सारथि बनाया तथा बाणसहित धनुषको फैलाकर तुरंत ही घोड़ोंको हँकवाया
visphārya saśaraṃ cāpaṃ tūrṇam aśvān acodayat |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອທ່ານຂຶ້ນສາຍຄັນທະນູ ແລະດຶງຄັນທະນູທີ່ມີລູກສອນຕິດພ້ອມແລ້ວ, ທ່ານກໍຂັບມ້າໃຫ້ພຸ້ນໄປທັນທີ. ເມື່ອຕັ້ງໃຈແນ່ວ່າຈະປະຫານບຸດຂອງ ດຣໂຣນະ, ພວກເຂົາຂຶ້ນລົດຮົບທີ່ປະດັບດ້ວຍຄຳ ແລະມີສ່ວນປະກອບວິຈິດຫຼາກຫຼາຍ. ທ່ານຖືຄັນທະນູງາມແປກພິເສດ ພ້ອມລູກສອນແລະສາຍ, ໃຫ້ນະກຸລະເປັນສາຣະຖີ; ແລ້ວກາງຄັນທະນູພ້ອມລູກສອນ ແລະຂັບມ້າອອກໄປທັນທີ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how quickly martial intent becomes irreversible action: once the bow is drawn and the horses are driven, the warrior’s decision moves from thought to deed, bringing ethical responsibility for the consequences.
The speaker describes a warrior preparing for immediate combat—drawing a bow already supplied with arrows and ordering the chariot’s horses forward, signaling the start of swift engagement.