Shloka 256
Adhyaya 11 — Draupadī’s Grief, Demand for Justice, and Bhīma’s Departure
मामप्युद्धृतवान् कृच्छात् पौलोमीं मघवानिव । “इसी प्रकार हिडिम्बासुरसे भेंट होनेपर भी आप ही उनके आश्रयदाता हुए। विराटनगरमें जब कीचकने मुझे बहुत तंग कर दिया, तब उस महान् संकटसे आपने मेरा भी उसी तरह उद्धार किया, जैसे इन्द्रने शवीका किया था
mām apy uddhṛtavān kṛcchrāt paulomīṃ maghavān iva |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ເຈົ້າໄດ້ຊ່ວຍກູ້ຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ ຈາກອັນຕະລາຍອັນຫນັກໜ່ວງ—ດັ່ງທີ່ ມະຄະວານ (ອິນທຣາ) ເຄີຍຊ່ວຍປົດປ່ອຍ ປໍໂລມີ. ໃນທຳນອງດຽວກັນ ເມື່ອເກີດການພົບພາກັບ ຮິຑິມພະ ອະສຸຣະ ເຈົ້າກໍເປັນຜູ້ອຸປະຖຳ ແລະຜູ້ຄຸ້ມຄອງຂອງເຂົາເຈົ້າ; ແລະໃນເມືອງຂອງ ວີຣາຏະ ເມື່ອ ກີຈະກະ ກົດຂີ່ຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງຫນັກ ເຈົ້າໄດ້ຊ່ວຍກູ້ຂ້າພະເຈົ້າຈາກວິກິດໃຫຍ່ນັ້ນ—ດັ່ງອິນທຣາຊ່ວຍປໍໂລມີ.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic guardianship: a righteous protector does not abandon those in distress. Ethical excellence is shown through timely rescue, steadfast refuge-giving, and compassionate intervention during crises.
The speaker recalls being saved from severe danger and compares that deliverance to Indra’s rescue of Paulomī. The surrounding prose context links this motif of protection to earlier episodes—Hiḍimba’s encounter and the harassment by Kīcaka in Virāṭa’s city—emphasizing repeated acts of safeguarding.