Shloka 23
Adhyaya 11 — Draupadī’s Grief, Demand for Justice, and Bhīma’s Departure
इत्युक्त्वा पाण्डवं कृष्णा राजानं चारुदर्शना,जहि तं॑ पापकर्माणं शम्बरं मघवानिव । नहि ते विक्रमे तुल्य: पुमानस्तीह कश्नन “वीर! जैसे इन्द्रने शम्बरासुरको मारा था, उसी प्रकार आप भी उस पापकर्मी अश्वत्थामाका वध करें। इस संसारमें कोई भी पुरुष पराक्रममें आपकी समानता करनेवाला नहीं है
ity uktvā pāṇḍavaṁ kṛṣṇā rājānaṁ cārudarśanā | jahi taṁ pāpakarmāṇaṁ śambaraṁ maghavān iva || nahi te vikrame tulyaḥ pumān astīha kaścana ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ກຣິສນາ (ດຣາວປະດີ) ພຣະມະເຫສີຜູ້ງາມສະງ່າ ໄດ້ກະຕຸ້ນກະສັດປານດະວະວ່າ: «ຂໍໃຫ້ພຣະອົງປະຫານຜູ້ກະທຳບາບນັ້ນ—ເຊັ່ນທີ່ ມະຄະວານ (ອິນທຣະ) ໄດ້ປະຫານ ຊັມບະຣະ. ໃນໂລກນີ້ ບໍ່ມີຊາຍໃດເທົ່າທຽມພຣະອົງໃນວິລະກຳ».
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical demand that grave wrongdoing be met with decisive justice, invoking a heroic precedent (Indra vs. Śambara) to strengthen the king’s resolve and to frame punishment of adharma as a ruler’s duty.
Draupadī addresses the Pāṇḍava king and exhorts him to kill the sinful offender (understood in context as Aśvatthāmā), comparing the act to Indra’s slaying of the demon Śambara and praising the king’s unmatched valor.