Shloka 37
अध्याय १ — न्यग्रोधवनोपवेशनम् तथा द्रौणिनिश्चयः
Night at the Banyan and Drauṇi’s Resolve
सुप्तेषु तेषु काकेषु विश्रब्धेषु समन््ततः । सो<5पश्यत् सहसा यान्तमुलूकं घोरदर्शनम्,उन कौओंके सब ओर निर्भय होकर सो जानेपर अभश्रवत्थामाने देखा कि सहसा एक भयानक उल्लू उधर आ निकला
supteṣu teṣu kākeṣu viśrabdheṣu samantataḥ | so 'paśyat sahasā yāntam ulūkaṃ ghoradarśanam ||
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ເມື່ອນົກກາເຫຼົ່ານັ້ນນອນຫຼັບ ຢູ່ທົ່ວໄປດ້ວຍຄວາມໄວ້ໃຈ ແລະບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວ, ລາວໄດ້ເຫັນທັນທີວ່າ ນົກເຄົ້າທີ່ໜ້າສະພຶງກົວກຳລັງເຂົ້າມາ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຕ່າງທາງທຳມະ: ຄວາມປອດໄພທີ່ປະມາດນຳໃຫ້ເກີດອັນຕະລາຍ, ແລະການຈູ່ໂຈມຂອງຜູ້ລ່າຍ່ອມອາໄສຄວາມເລີນເລີຍຂອງຜູ້ອື່ນ—ເປັນລາງບອກກ່ອນການຫັກຫຼັງໃນຄືນແຫ່ງສົງຄາມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical warning that complacent security and lack of vigilance make one vulnerable to harm; predatory violence often depends on others being unguarded, foreshadowing the adharma of a night attack.
As the crows sleep fearlessly all around, Aśvatthāmā suddenly notices a terrifying owl approaching—an ominous natural image that sets the mood for the impending nocturnal violence described in the Sauptika Parva.