Shloka 24
अध्याय १ — न्यग्रोधवनोपवेशनम् तथा द्रौणिनिश्चयः
Night at the Banyan and Drauṇi’s Resolve
ततोऊस्तं पर्वतश्रेष्ठमनुप्राप्ते दिवाकरे । सर्वस्य जगतो धात्री शर्वरी समपद्यत
tato ’staṃ parvataśreṣṭham anuprāpte divākare | sarvasya jagato dhātrī śarvarī samapadyata ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ເມື່ອພຣະອາທິດໄປຮອດພູທີ່ປະເສີດທີ່ສຸດໃນຍາມຕົກ, ຄືນ—ດັ່ງແມ່ຜູ້ອຸ້ມຊູ້ແລະປົກປ້ອງໂລກທັງປວງ—ກໍເຂົ້າຄອບຄອງທົ່ວທຸກບ່ອນ ໃຫ້ສັບພະສິ່ງໄດ້ພັກຜ່ອນ. ໃນບັນຍາກາດທາງຈິດທຳຂອງຕອນສັບຕິກາ, ການລົງມາຂອງຄືນນີ້ເປັນສັນຍານຂອງຜ້າຄຸມທີ່ຈະຊ່ວຍປິດບັງການກະທຳອັນໜັກໜ່ວງທີ່ກຳລັງຈະເກີດ—ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມມືດອາດກາຍເປັນຜູ້ຮ່ວມມືຂອງອະທຳ ເມື່ອການຂົມຂືນຕົນແລະຄວາມລະວັງພັງທະລາຍ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames night as a universal shelter, but within the Sauptika Parva it also foreshadows how moral vigilance can lapse under darkness; the setting reminds readers that circumstances (like night) may enable wrongdoing, yet responsibility remains with the doer.
Sañjaya describes sunset: the Sun reaches the western mountain and night spreads over the world. This sets the scene for the nocturnal events that define the Sauptika episode.