Shloka 12
भारत! राजा युधिष्ठिर आपके पुत्रोंपर सदा दयाभाव बनाये रखते थे, किंतु इन्होंने छलपूर्ण जूएका आश्रय लेकर उन्हें राज्यसे वंचित किया है, इससे उनके मनमें बड़ा क्रोध है और इसीलिये वे अपनी आँखोंको नहीं खोलते हैं ।। नाहं जन निर्दहेयं दृष्टवा घोरेण चक्षुषा | स पिधाय मुखं राजा तस्माद् गच्छति पाण्डव:,“मैं भयानक दृष्टिसे देखकर किसी (निरपराधी) मनुष्यको भस्म न कर डालूँ' इसी भयसे पाण्डुपुत्र राजा युधिष्ठिर अपना मुँह ढँककर जा रहे हैं
bhārata! rājā yudhiṣṭhira āpake putroṃ para sadā dayābhāva banāye rakhate the, kintu inhoṃne chalapūrṇa jūe kā āśraya lekar unheṃ rājyase vañcita kiyā hai; isase unake manameṃ baṛā krodha hai, aur isīliye ve apanī āṅkhoṃ ko nahīṃ kholate haiṃ. || nāhaṃ janaṃ nirdaheyaṃ dṛṣṭvā ghoreṇa cakṣuṣā | sa pidhāya mukhaṃ rājā tasmād gacchati pāṇḍavaḥ ||
ວິດູຣະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພາຣະຕະ (ທຣິຕຣາສະຕຣະ), ກະສັດຢຸທິສະຖິຣະເຄີຍຮັກສາໃຈເມດຕາຕໍ່ລູກຊາຍຂອງເຈົ້າຢູ່ເສມອ. ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ອາໄສການພະນັນອັນຫຼອກລວງ ແລະຊິງອານາຈັກຂອງພຣະອົງໄປ. ເພາະເຫດນັ້ນ ໂທສະອັນຮຸນແຮງເກີດຂຶ້ນໃນພຣະທັຍ ແລະພຣະອົງຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນແຕ່ເປີດຕາ. ‘ຂໍຢ່າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ ເບິ່ງດ້ວຍສາຍຕາອັນນ່າຢ້ານ ແລ້ວເຜົາຜູ້ບໍ່ຜິດໃຫ້ເປັນຂີ້ເຖົ່າ’—ດ້ວຍຄວາມຢ້ານນັ້ນ ກະສັດປານດະວະຈຶ່ງປິດໜ້າແລ້ວເດີນໄປ».
विदुर उवाच