अध्याय ६४ — सभामध्ये क्रोध-निवारणम्
Restraint of wrath in the royal assembly
जित्वा शत्रून्ू फलमाप्तं महद् वै मास्मान् क्षत्त: परुषाणीह वोच: । द्विषद्धिस्त्वं सम्प्रयोगाभिनन्दी मुहुर्देषं यासि नः सम्प्रयोगात्
jitvā śatrūn phalam āptaṁ mahad vai māsmān kṣattaḥ paruṣāṇīha vocaḥ | dviṣadbhiḥ tvaṁ samprayogābhinandī muhur dveṣaṁ yāsi naḥ samprayogāt ||
ດຸຣະໂຍທະນະ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອພວກເຮົາຊະນະສັດຕູແລ້ວ ກໍໄດ້ຮັບຜົນຕອບແທນອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ວິດຸຣາ ຢ່າເວົ້າຄໍາຮຸນແຮງໃສ່ພວກເຮົາຢູ່ນີ້. ເຈົ້າຄືຈະຍິນດີໃນການເຂົ້າຮ່ວມກັບຝ່າຍສັດຕູ ແລະແມ່ນແຕ່ເມື່ອຢູ່ກັບພວກເຮົາ ກໍຍັງ—ໂດຍການສັນລະເສີນສັດຕູ—ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງເປັນເປົ້າໝາຍແຫ່ງຄວາມຂົມຂື່ນຂອງພວກເຮົາຊໍ້າໆ».
दुर्योधन उवाच
The verse highlights how pride after success makes a ruler hostile to honest counsel. Duryodhana treats ethical warning as personal insult, showing the danger of rejecting well-wishing advice and mistaking truth-telling for disloyalty.
In the royal assembly context, Duryodhana addresses Vidura and rebukes him for speaking sharply. He accuses Vidura of favoring their enemies and claims that Vidura’s praise of opponents repeatedly makes him an object of the Kauravas’ resentment.