Shloka 32
Adhyāya 45 — Duryodhana’s Distress, Śakuni’s Counsel, and the Summons for Dyūta
रहश्न केचिद् वार्ष्णेयं प्रशशंसुर्नराधिपा: । केचिदेव सुसंरब्धा मध्यस्थास्त्वपरेडभवन्
rahasyaṁ kecid vārṣṇeyaṁ praśaśaṁsur narādhipāḥ | kecid eva susaṁrabdhā madhyasthās tv apare 'bhavan |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ກະສັດບາງພະອົງ ເວົ້າກັນຢ່າງລັບໆ ແລ້ວເລີ່ມສັນລະເສີນ ວາຣະສະເນຍະ (ພຣະສີກຣິດສະນະ). ບາງພະອົງກໍກະວົນກະວາຍຮຸນແຮງ ຖືກຄວາມໂກດຄອບງຳ; ແລະບາງພະອົງຍັງຢູ່ກາງໆ ບໍ່ເອົາຂ້າງ. ພາບນັ້ນສະທ້ອນວ່າ ສະພາຫຼວງແຕກແຍກ—ບາງຄົນນັບຖືກຽດສັກສີແລະນະໂຍບາຍຂອງກຣິດສະນະ; ບາງຄົນຂັດໃຈເພາະຄວາມທະນົງແລະການແຂ່ງຂັນ; ແລະບາງຄົນລະມັດລະວັງ ຢູ່ຫ່າງໆ ໃນຍາມຄວາມຕຶງຕັນເພີ່ມຂຶ້ນ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Public assemblies often fracture into praise, hostility, and neutrality; ethically, the verse highlights how admiration for virtue and power can provoke envy and anger, while neutrality may signal caution or moral hesitation in a charged political moment.
In the royal gathering, reactions to Kṛṣṇa diverge: some rulers privately commend him, some become openly inflamed with anger, and others choose to remain neutral—foreshadowing factional alignments and escalating conflict.