Shloka 12
द्रोणं द्रौर्णिं च साधु त्वं पितापुत्रौ महारथौ । स्तुहि स्तुत्यावुभी भीष्म सततं द्विजसत्तमौ,द्रोणाचार्य और अभश्वत्थामा दोनों पिता-पुत्र महारथी हैं तथा ब्राह्मणोंमें श्रेष्ठ हैं, अतएव स्तुत्य भी हैं। भीष्म! तुम उन दोनोंकी अच्छी तरह स्तुति करो
droṇaṃ drauṇiṃ ca sādhu tvaṃ pitāputrau mahārathau | stuhi stutyāv ubhau bhīṣma satataṃ dvijasattamau ||
ຊິຊຸປາລາເຊີນໃຫ້ພີສະມະສັນລະເສີນດໂຣນະ ແລະອັສວັດຖາມັນ ບຸດຂອງດໂຣນະ ໂດຍເອີ້ນພວກເຂົາວ່າເປັນຄູ່ພໍ່-ລູກ ມະຫາຣະຖະ (ນັກຮົບລົດສົງຄາມຍິ່ງໃຫຍ່) ແລະເປັນຜູ້ສູງສຸດໃນຫມູ່ພຣາຫມັນ. ຄຳເວົ້ານີ້ມີຄວາມແຫຼມຄົມທາງຈັນຍາ: ໂດຍຍ້ຳຖຶງສະຖານະພຣາຫມັນ ແລະຄວາມຄວນໄດ້ຮັບກຽດ ເຂົາກົດດັນໃຫ້ພີສະມະປະກາດຢືນຢັນກຽດສັກສີຂອງພວກເຂົາໃນທີ່ປະຊຸມກະສັດ ໃຊ້ການສັນລະເສີນເປັນເຄື່ອງມືທາງການເມືອງ.
शिशुपाल उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how public praise (stuti) can be used to confer legitimacy and social authority. By stressing that Droṇa and Aśvatthāman are ‘foremost brāhmaṇas’ and ‘worthy of praise,’ the speaker frames honor as a moral obligation—yet the context suggests rhetoric can also serve political pressure within the assembly.
In the royal court setting of the Sabha Parva, Śiśupāla addresses Bhīṣma and urges him to praise Droṇa and his son Aśvatthāman. The statement functions as a pointed intervention in court discourse, invoking their lineage (father-son), martial eminence (mahāratha), and brahmin rank (dvijasattama) to demand public commendation.