अर्हणनिर्णयः
Decision on the Highest Honor at the Assembly
इत्येतां नारदश्निन्तां चिन्तयामास सर्ववित् । हरिं नारायणं ध्यात्वा यज्ैरीज्यन्तमी श्वरम्
iti etāṃ nāradaś cintāṃ cintayāmāsa sarvavit | hariṃ nārāyaṇaṃ dhyātvā yajñair ijyamānam īśvaram ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອຄິດຕາມຄວາມນັ້ນ ນາຣະດະ ຜູ້ຮູ້ທົ່ວທັງ ໄດ້ພິຈາລະນາແລະຈົ່ງໃຈພິມພິດເຖິງ ຮຣິ-ນາຣາຍະນະ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ຜູ້ຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາດ້ວຍຍັດທັງປວງ. ເມື່ອເຂົາເຂົ້າໃຈວ່າ ກຣິສນະ ນັ້ນແຫຼະແມ່ນອົງພຣະເຈົ້າສາກົນ, ດຸດດັ່ງດວງປັນຍາຂອງດີວະຣິສີ ຜູ້ເປັນເລີດໃນຜູ້ຮູ້ທຳ ກໍໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນຍັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ທັມມະຣາຊ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງສູງ»។
वैशम्पायन उवाच
The verse affirms a theological and ethical insight: the highest object of worship behind all sacrificial rites is the Supreme Lord (Hari Nārāyaṇa), identified here with Kṛṣṇa. True dharma includes recognizing the ultimate divine reality and responding with reverence rather than mere ritualism.
During Dharmarāja Yudhiṣṭhira’s great sacrifice, the sage Nārada reflects on an earlier point and meditates on Hari Nārāyaṇa. Concluding that Kṛṣṇa is that Supreme Lord worshipped by all yajñas, Nārada remains seated respectfully within the sacrificial assembly.