Shloka 7
Adhyāya 31: Rājasūya-samāgama — The Gathering of Kings and the Ordering of Hospitality
ततश्चर्मण्वतीकूले जम्भकस्यात्मजं नृपम् | ददर्श वासुदेवेन शेषितं पूर्ववैरिणा,इसके बाद चर्मण्वतीके तटपर सहदेवने जम्भकके पुत्रको देखा, जिसे पूर्ववैरी वासुदेवने जीवित छोड़ दिया था
tataś carmaṇvatīkūle jambhakasyātmajaṃ nṛpam | dadarśa vāsudevena śeṣitaṃ pūrvavairiṇā ||
ຕໍ່ມາ ຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ໍາ ຈາຣະມັນວະຕີ ລາວໄດ້ເຫັນພຣະຣາຊາ ຜູ້ເປັນບຸດຂອງ ຈັມພະກະ—ຜູ້ທີ່ເຄີຍຖືກ ວາສຸເທວະ ອະດີດສັດຕູ ປ່ອຍໃຫ້ມີຊີວິດ. ພາບນັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຕຶງຕັນທາງທໍາມະໃນຊີວິດກະສັດ: ແມ່ນແຕ່ທ່າມກາງຄວາມອາຄາດ ການຍັບຍັ້ງ ແລະການເລືອກທີ່ຈະປ່ອຍສັດຕູໃຫ້ມີຊີວິດ ອາດກໍ່ຮູບເຫດການ ແລະພັນທະໃນພາຍຫຼັງ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of restraint in conflict: sparing an enemy (śeṣitam) is not merely a tactical act but a moral choice that can influence future relationships, duties, and outcomes in the kṣatriya world.
The narrator states that, on the bank of the Carmaṇvatī, the observer encounters a king who is Jambhaka’s son—someone previously left alive by Vāsudeva, despite prior enmity.