Jarāsandha-nipātana, rāja-mokṣa, and rājasūya-sāhāyya-prārthanā
Jarāsandha’s fall, liberation of kings, and request for support
(दाक्षिणात्य अधिक पाठके ३ श्लोक मिलाकर कुल ५७ श्लोक हैं) ऑपन-मराज बक। डे द्ाविशोद्ध्याय: जरासंध और श्रीकृष्णका संवाद तथा जरासंधकी युद्धके लिये तैयारी एवं जरासंधका श्रीकृष्णके साथ वैर होनेके कारणका वर्णन जरासंध उवाच न स्मरामि कदा वैरं कृतं युष्माभिरित्युत । चिन्तयंश्व न पश्यामि भवतां प्रति वैकृतम्,जरासंध बोला--ब्राह्मणो! मुझे याद नहीं आता कि कब मैंने आपलोगोंके साथ वैर किया है? बहुत सोचनेपर भी मुझे आपके प्रति अपने द्वारा किया हुआ अपराध नहीं दिखायी देता
Jarāsandha uvāca | na smarāmi kadā vairaṁ kṛtaṁ yuṣmābhir ity uta | cintayaṁś ca na paśyāmi bhavatāṁ prati vaikṛtam ||
ຈະຣາສັນທະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມັນ! ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຈື່ຈຳໄດ້ເລີຍວ່າເຄີຍເຮັດຄວາມເປັນສັດຕູກັບພວກເຈົ້າເມື່ອໃດ. ແມ່ນແຕ່ຄິດໄຕ່ຕອງຢ່າງລະອຽດ ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ເຫັນຄວາມຜິດໃດໆທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກະທຳຕໍ່ພວກເຈົ້າ»។
जरासंध उवाच
Jarāsandha frames conflict in ethical terms: before accepting hostility, he demands a clear account of injury or wrongdoing. The verse highlights the dharmic expectation that enmity should have a discernible cause and that one should examine one’s own conduct for fault.
In the Jarāsandha–Kṛṣṇa dialogue (with Kṛṣṇa and companions approaching in a brāhmaṇa guise), Jarāsandha responds to their approach by claiming he remembers no prior feud with them and sees no offense he has committed against them, setting the stage for the challenge and ensuing confrontation.