Shloka 283
Jarāsandha–Bhīma Niyuddha-prastāvaḥ
Commencement of the Regulated Duel
अशोभन्त महाराज बाहवो युद्धशालिनाम् | जैसे हिमालयकी गुफाओंमें रहनेवाले सिंह गौओंका स्थान ढूँढ़ते हुए आगे बढ़ते हों, उसी प्रकार वे तीनों वीर राजभवनकी तलाश करते हुए वहाँ पहुँचे थे। महाराज! युद्धमें विशेष शोभा पानेवाले उन तीनों वीरोंकी भुजाएँ साखूके लट्ठे-जैसी सुशोभित हो रही थीं। उनपर चन्दन और अगुरुका लेप किया गया था
aśobhanta mahārāja bāhavo yuddhaśālinām |
ໄວສັມປາຍະນະກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ, ແຂນຂອງນັກຮົບເຫຼົ່ານັ້ນ—ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງໃນສົງຄາມ—ງາມສະຫງ່າຢ່າງຍິ່ງ. ດັ່ງສິງໂຕທີ່ອາໄສໃນຖ້ຳແຫ່ງຫິມາລະຍະ ກ້າວໄປຂ້າງໜ້າເພື່ອຊອກຫາທີ່ຢູ່ຂອງຝູງງົວ, ສາມວີຣະບຸລຸດນັ້ນກໍເດີນໜ້າຊອກຫາພຣະຣາຊວັງ ແລະໄປຮອດທີ່ນັ້ນ. ແຂນອັນແຂງແຮງຂອງເຂົາ—ລືອຊາໃນຝີມືສົງຄາມ—ເບິ່ງຄືທ່ອນໄມ້ສາລາທີ່ໜາແນ່ນ, ແລະຖືກທາດ້ວຍຈັນທະນາ ແລະ ອະກຸຣຸ—ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງກະສັດ ແລະຄວາມໝັ້ນໃຈຂອງນັກຮົບ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how outward signs—strength, disciplined bearing, and even royal anointments—can signal resolve and purpose. Ethically, it underscores the Mahābhārata’s recurring theme that power and intent move together: formidable capability, when directed toward a goal, becomes both impressive and potentially consequential for the polity.
Vaiśampāyana describes three unnamed heroes advancing toward the royal residence. Their approach is compared to Himālaya cave-lions searching for cattle, emphasizing predatory focus and fearless momentum. Their arms are depicted as thick timber and anointed with sandal and aguru, marking them as elite, battle-ready figures entering a royal space.