Shloka 26
Jarāsandha–Vāsudeva Saṃvāda: Kṣātra-Dharma, Pride, and the Ethics of Coercion
Sabhā Parva, Adhyāya 20
कुरुभ्य: प्रस्थितास्ते तु मध्येन कुरुजाज्लम् । रम्यं पच्मसरो गत्वा कालकूटमतीत्य च
kurubhyaḥ prasthitās te tu madhyena kurujāṅgalam | ramyaṃ padmasaro gatvā kālakūṭam atītya ca ||
ໄວສຳປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ທັງສາມອອກເດີນທາງຈາກແດນກຸຣຸ ແລະຜ່ານພື້ນທີ່ກຸຣຸຈາງກະລະ. ເມື່ອໄປຮອດທະເລສາບປັດມະອັນງາມ ແລ້ວຂ້າມພູກາລະກູດ ພວກເຂົາກໍດຳເນີນຕໍ່ໄປ—ຂ້າມແມ່ນ້ຳຕ່າງໆຕາມລຳດັບ ເຊັ່ນ ຄັນດະກີ, ມະຫາໂຊນ, ສະດານີຣາ ແລະແມ່ນ້ຳໃນແດນເອກະປະວະຕະ. ບົດນີ້ວາງການເດີນທາງໄວ້ໃນພູມສັນຖານອັນສັກສິດ ເນັ້ນຄວາມມີວິໄນ ແລະການຜ່ານສະຖານທີ່ມີຊື່ສຽງຢ່າງເປັນລຳດັບ.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily conveys disciplined, orderly movement through renowned regions—suggesting steadiness, purpose, and respect for the landscape’s cultural-sacred significance rather than a direct moral injunction.
A group departs from the Kuru realm, travels through Kurujāṅgala, reaches the beautiful Padma-lake, crosses Mount Kālakūṭa, and proceeds onward, sequentially passing major rivers and regional landmarks.