Shloka 15
Jarāsandha–Vāsudeva Saṃvāda: Kṣātra-Dharma, Pride, and the Ethics of Coercion
Sabhā Parva, Adhyāya 20
जगन्नाथ! पुरुषोत्तम! आप सावधान होकर वही उपाय कीजिये
ayaṃ ca balināṃ śreṣṭhaḥ śrīmān api vṛkodaraḥ |
yuvābhyāṃ sahito vīraḥ kiṃ na kuryān mahāyaśāḥ ||
ຢຸທິສຖິຣະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຈະກັນນາຖ! ໂອ ປຸຣຸໂສຕຕະມ! ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຮັບຮູ້ດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ ແລະຈັດຫາອຸບາຍໃຫ້ການນີ້ສຳເລັດໄວ. ດັ່ງຄົນເຈັບໜັກທີ່ຂາດ ທັມມະ, ກາມະ, ແລະ ອັດຖະ ຍ່ອມທຸກທົນຈົນສິ້ນຊີວິດ; ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ອາດມີຊີວິດໄດ້ໂດຍຂາດພຣະອົງ. ບໍ່ມີ ກຣິສນະ ແລ້ວ ອາຣຊຸນ ຢູ່ບໍ່ໄດ້; ແລະບໍ່ມີ ອາຣຊຸນ ແລ້ວ ກຣິສນະ ກໍຢູ່ບໍ່ໄດ້. ສຳລັບວີຣະບຸລຸດທັງສອງຜູ້ມີນາມວ່າ “ກຣິສນະ” ນີ້ ໃນໂລກບໍ່ມີໃຜຈະຊະນະໄດ້—ນີ້ແມ່ນຄວາມເຊື່ອຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ແລະ ວຣິໂກດຣະ (ພີມ) ຜູ້ກ້າຫານນີ້ດ້ວຍ—ເປັນຜູ້ແຂງແຮງຍິ່ງໃນບັນດາຜູ້ແຂງແຮງ, ສະຫງ່າງາມ ແລະມີກຽດສັກ—ເມື່ອຢູ່ຄຽງຂ້າງພຣະອົງທັງສອງ ຈະມີສິ່ງໃດທີ່ລາວບໍ່ອາດກະທຳໄດ້?»
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Strength becomes ethically effective when aligned with righteous purpose and wise alliance: Yudhiṣṭhira frames Bhīma’s power as most decisive when joined to Kṛṣṇa and Arjuna, implying that might should serve dharma through proper counsel and unity.
Yudhiṣṭhira is urging swift completion of a difficult undertaking by emphasizing the unbeatable combination of Kṛṣṇa and Arjuna, and adding that Bhīma—foremost among the strong—when accompanying them, can accomplish anything.