Shloka 9
Chapter 15: Counsel on Initiative vs. Renunciation in the Rajasuya Project (सभापर्व, अध्याय १५)
त्वत्सकाशाच्च रामाच्च भीमसेनाच्च माधव । अर्जुनाद् वा महाबाहो हन्तुं शक्यो न वेति वै । एवं जाननू् हि वार्ष्णेय विमृशामि पुन: पुन:,महाबाहु माधव! आपसे, बलरामजीसे, भीमसेनसे अथवा अर्जुनसे वह मारा जा सकता है या नहीं? वार्ष्णेय! (आपकी शक्ति अनन्त है,) यह जानते हुए भी मैं बार-बार इसी बातपर विचार करता रहता हूँ
tvatsakāśāc ca rāmāc ca bhīmasenāc ca mādhava | arjunād vā mahābāho hantuṁ śakyo na veti vai || evaṁ jānann hi vārṣṇeya vimṛśāmi punaḥ punaḥ | mahābāho mādhava ||
ຢຸທິສຖິຣະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ມາທະວະ, ໂອ ຜູ້ມີແຂນໃຫຍ່—ເຂົາຈະຖືກສັງຫານໄດ້ຈິງບໍ ໂດຍທ່ານ ຫຼືໂດຍ ຣາມ (ພະບະລະຣາມ) ຫຼືໂດຍ ພີມະເສນ ຫຼືອື່ນໆໂດຍ ອາຣະຈຸນ? ໂອ ວາຣສ໌ເນຍ, ແມ່ນແມ່ນຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າພະລັງຂອງທ່ານຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍຍັງຄິດທົບທວນເລື່ອງນີ້ຊ້ຳໆ»។
युधिछ्िर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dhārmic hesitation and responsible decision-making: even when power is available, a righteous ruler repeatedly examines whether violence is necessary, possible, and morally justified, seeking counsel rather than acting from impulse.
Yudhiṣṭhira addresses Kṛṣṇa (Mādhava/Vārṣṇeya), asking whether a particular adversary can be killed by Kṛṣṇa, Balarāma, Bhīma, or Arjuna. Despite knowing Kṛṣṇa’s extraordinary capability, he continues to deliberate, reflecting his cautious, ethical temperament.