Shloka 14
अध्याय ४ — द्वारकानिमित्तानि, प्रभासगमनम्, मौसलप्रारम्भः
Omens in Dvārakā, Journey to Prabhāsa, and the Musala Outbreak
सहस्रशीर्ष: पर्वता भोगवर्ष्मा रक्ताननः स्वां तनुं तां विमुच्य । सम्यक् च त॑ सागर: प्रत्यगृह्ना- न्ञागा दिव्या: सरितश्वैव पुण्या:,/४ (२४५, ४४ षे ५ । टी ७७/४ज३४ ४-2 भ्क 3 ४] न्यू वह अपने पूर्व शरीरको त्यागकर इस रूपमें प्रकट हुआ था। उसके सहस्रों मस्तक थे। उसका विशाल शरीर पर्वतके विस्तार-सा जान पड़ता था। उसके मुखकी कान्ति लाल रंगकी थी। समुद्रने स्वयं प्रकट होकर उस नागका--साक्षात् भगवान् अनन्तका भलीभाँति स्वागत किया। दिव्य नागों और पवित्र सरिताओंने भी उनका सत्कार किया
sahasraśīrṣāḥ parvatā bhogavarṣmā raktānanaḥ svāṃ tanūṃ tāṃ vimucya | samyak ca taṃ sāgaraḥ pratyagṛhṇān nāgā divyāḥ saritaś caiva puṇyāḥ ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອລາວປ່ອຍວາງກາຍເກົ່າຂອງຕົນແລ້ວ ກໍປາກົດໃນຮູບໃໝ່—ມີຫົວນັບພັນ ກາຍຂົວງວົງກວ້າງໃຫຍ່ດັ່ງພູທີ່ແຜ່ກວ້າງ ແລະໃບໜ້າສ່ອງແດງເປັນປະກາຍ. ມະຫາສະໝຸດໄດ້ຜຸດຂຶ້ນມາເອງ ແລະຮັບຕ້ອນຮັບນາກນັ້ນ—ອະນັນຕະເອງ—ຢ່າງສົມຄວນ; ນາກທິບ ແລະແມ່ນ້ຳອັນບໍລິສຸດກໍພາກັນຖວາຍການຕ້ອນຮັບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When the divine reveals itself, rightful beings and even cosmic elements respond with proper honor; reverence (satkāra) and orderly reception (samyak pratyagrahaṇa) are presented as marks of dharmic alignment with the sacred.
Ananta (the great Nāga) abandons a prior body and appears in a majestic, many-headed form. The Ocean, along with divine serpents and holy rivers, comes forward to welcome and honor him.