Shloka 17
तान् समानीय पुत्रस्ते यत्नेन महता विभु: । निवेशाय मनो दश्रे दु:ःखशोकसमन्वित:,दुःख और शोकमें डूबे हुए आपके पुत्र राजा दुर्योधनने बड़े यत्नसे उन सबको साथ ले आकर छावनीमें विश्राम करनेका विचार किया
tān samānīya putras te yatnena mahatā vibhuḥ | niveśāya mano dadhre duḥkhaśokasamanvitaḥ ||
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ບຸດຂອງທ່ານ—ກະສັດຜູ້ມີອຳນາດ—ຜູ້ຈົມຢູ່ໃນຄວາມໂສກແລະຄວາມເສົ້າ ໄດ້ຮວບຮວມພວກເຂົາທັງຫມົດມາດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງໃຫຍ່ ແລະຕັດສິນໃນໃຈວ່າຈະຖອນໄປຫາຄ່າຍເພື່ອພັກຜ່ອນ. ຂໍ້ຄຳນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ທ່າມກາງນ້ຳໜັກທາງໃຈແລະອາລົມຂອງສົງຄາມ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ປົກຄອງຜູ້ແຂງແກ່ງກໍຖືກຄວາມເມື່ອຍລ້າແລະຄວາມທຸກໃນໃຈຜັກດັນໃຫ້ຫາທີ່ພັກພິງຊົ່ວຄາວ ແທນຄວາມແຈ້ງຊັດໃນການຕັດສິນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Power and status do not shield one from the consequences of adharma and violence: the ruler who drives war becomes inwardly burdened by duḥkha and śoka, and seeks relief in withdrawal rather than facing ethical reckoning.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Duryodhana, distressed and grieving, gathers his people/companions and decides to return to the encampment to rest, indicating a pause in action driven by emotional and physical strain.