Shloka 31
इतीव संचिन्त्य सुरबिसंघा: सम्प्रस्थिता यान्ति यथा निकेतनम् | संचिन्तयित्वा जनता विसखु- य॑थासुखं खं च महीतलं च,इस युद्धके ही विषयमें सोच-विचार करते हुए देवताओं तथा ऋषियोंके समुदाय वहाँसे प्रस्थित हो अपने-अपने स्थानको चल दिये और इसी विषयका चिन्तन करते हुए अन्य लोग भी सुखपूर्वक अन्तरिक्ष अथवा भूतलपर अपने-अपने निवासस्थानको चले गये
itīva sañcintya surabisaṅghāḥ samprasthitā yānti yathā niketanam | sañcintayitvā janatā visakhū yathāsukhaṃ khaṃ ca mahītalaṃ ca ||
ເມື່ອໄດ້ຄິດໄຕ່ຕອງດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຝູງເທວະດາ ແລະ ພວກລະສີຜູ້ຊຸມນຸມກັນ ກໍອອກເດີນທາງຈາກທີ່ນັ້ນ ໄປສູ່ທີ່ພັກຂອງຕົນໆ. ຄົນອື່ນໆກໍເຊັ່ນກັນ ຍັງຄິດຄໍານຶງເຖິງເລື່ອງສົງຄາມນີ້ ແລ້ວຈາກໄປຢ່າງສະບາຍ—ບາງຄົນໄປທາງອາກາດກວ້າງໃຫຍ່ ບາງຄົນໄປຕາມພື້ນດິນ—ກັບຄືນສູ່ທີ່ຢູ່ຂອງຕົນໆ.
शल्य उवाच
Educational Q&A
Even divine and human observers respond to war with deliberation: the verse highlights thoughtful reflection on the moral weight and consequences of conflict, rather than mere excitement or triumph.
After considering the matter at hand—specifically the ongoing war—groups of gods and seers depart to their own abodes, and other people also disperse, some traveling through the sky and others along the earth, returning home while still contemplating the war.