Shloka 6
सूतपुत्रे हते राजन् वित्रस्ता: शस्त्रविक्षता: | अनाथा नाथमिच्छन्तो मृगा: सिंहैरिवार्दिता:,राजन! सूतपुत्रका वध हो जानेपर सिंहसे पीड़ित हुए मृगोंक समान कौरव-सैनिक भयभीत हो उठे। वे अस्त्र-शस्त्रोंस घायल हो गये थे और अनाथ होकर अपने लिये कोई रक्षक चाहते थे
sūtaputre hate rājan vitrastāḥ śastravikṣatāḥ | anāthā nātham icchanto mṛgāḥ siṁhair ivārditāḥ ||
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ໂອ ພະຣາຊາ, ເມື່ອບຸດແຫ່ງສູຕະ (ກັນນະ) ຖືກສັງຫານ ທະຫານກະຣະວະກໍຕົກໃນຄວາມຕື່ນຕະໜົກ. ພວກເຂົາຖືກອາວຸດຟັນຟາດຈົນບາດເຈັບ ແລະເປັນດັ່ງກວາງທີ່ຖືກສິງໄລ່ລ້າ—ໄຮ້ຜູ້ນໍາ, ໄຮ້ທີ່ພຶ່ງ, ປາຖະໜາຫາຜູ້ປົກປ້ອງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how an army’s morale and cohesion depend on leadership: when a central protector falls, fear spreads, discipline collapses, and even the well-armed become helpless. Ethically, it underscores the fragility of power and the human tendency to seek refuge when confronted with loss and danger.
After Karṇa’s death, the Kaurava troops are described as terrified and wounded, scattering like deer attacked by lions. They feel leaderless and look for someone to protect and rally them.