Shloka 27
आसाद्य भीमसेन तु संरब्धा युद्धदुर्मदा: । विनेशु: सहसा दृष्टवा भूतग्रामा इवान्तकम्,जैसे प्राणियोंके समुदाय यमराजको देखते ही प्राण त्याग देते हैं, उसी प्रकार वे रोषभरे रणदुर्मद सैनिक भीमसेनसे टक्कर लेकर सहसा नष्ट हो गये
āsādya bhīmasena tu saṃrabdhā yuddha-durmadāḥ | vineśuḥ sahasā dṛṣṭvā bhūta-grāmā ivāntakam ||
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ພວກທະຫານເຫຼົ່ານັ້ນ—ເດືອດດານດ້ວຍໂທສະ ແລະເມົາມານດ້ວຍຄວາມອວດອ້າງແຫ່ງສົງຄາມ—ພຸ້ນເຂົ້າໄປປະຈັນໜ້າກັບພີມະເສນ. ແຕ່ເມື່ອເຫັນລາວດັ່ງຄວາມຕາຍຕໍ່ໜ້າ ພວກເຂົາກໍຖືກທຳລາຍລົງທັນທີ ເຫມືອນສັດທັງຫຼາຍທີ່ສິ້ນຊີວິດເມື່ອເຫັນພະຍົມະຣາດ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the inevitability of death and the limits of martial pride: even warriors intoxicated by battle-fury collapse when confronted with an overwhelming force, likened to Death itself. It cautions against arrogance (durmada) and highlights how fear and fate can instantly overturn human confidence.
Sañjaya describes how enemy soldiers charge at Bhīma in anger, but on meeting him they are swiftly annihilated. Bhīma’s presence and power are compared to Antaka (Death), before whom living beings lose their lives at once.