Shloka 50
जिधघांसुरकेन्दुसमप्र भेण चक्रे विषक्तं रिपुमाततायी । किरीटथधारी अर्जुन अत्यन्त प्रसन्न हो अपने शत्रुको मारनेकी इच्छासे आततायी बन गये थे। उन्होंने चन्द्रमा और सूर्यके समान प्रकाशित होनेवाले उस विजयदायक श्रेष्ठ बाणसे अपने शत्रुको बींध डाला ।।
sañjaya uvāca | jighāṃsur arkendu-samaprabheṇa cakre viṣaktaṃ ripum ātatāyī | kirīṭadhārī arjunaḥ atyanta-prasannaḥ sva-śatroḥ māraṇecchayā ātatāyīva babhūva | sa candrārka-samaprabhaṃ vijayadaṃ śreṣṭha-bāṇaṃ ripau vidhya dadau || tathā vimukto balinārka-tejāḥ prajvālayām āsa diśo nabhaś ca | tato 'rjunas tasya śiro jahāra vṛtrasya vajreṇa yathā mahendraḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ອາຣຊຸນຜູ້ສວມມົງກຸດ ດ້ວຍໃຈຮື້ນເຮືອງ ແລະມຸ່ງຫມາຍຈະສັງຫານສັດຕູຜູ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າດຸດດັ່ງຜູ້ຮຸກຮານ ໄດ້ຍິງລູກສອນອັນປະເສີດ ນຳຊະນະ ສ່ອງສະຫວ່າງດຸດດັ່ງດວງຈັນແລະດວງອາທິດ ແລະທະລຸສັດຕູ. ລູກສອນທີ່ຖືກປ່ອຍໂດຍອາຣຊຸນຜູ້ມີກຳລັງນັ້ນ ມີແສງດຸດດັ່ງຕາເວັນ ລຸກໄຟຜ່ານຟ້າ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງທິດທັງປວງ. ແລ້ວອາຣຊຸນກໍຕັດສີສະຂອງກັນນະອອກຈາກກາຍດ້ວຍລູກສອນນັ້ນ ດຸດດັ່ງພຣະອິນທຣາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ຕັດສີສະວຶດຣະດ້ວຍວັຊຣະ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how epic warfare is ethically narrated through dharma-language: the enemy is characterized as an ātatāyī (aggressor), and the act is presented as a duty-bound culmination rather than mere personal hatred. At the same time, the blazing arrow and the severed head emphasize the grave, irreversible cost of war.
Sañjaya describes Arjuna releasing a brilliantly radiant, victory-bringing arrow that illuminates the sky and directions; with it he pierces the foe and then cuts off Karṇa’s head, likening the deed to Indra beheading Vṛtra with the vajra.