मर्मच्छिदं शोणितमांसदिग्ध॑ वैश्वानरार्कप्रतिमं महाहम् । नराश्वनागासुहरं >यरत्निं षड्वाजमगज्जोगतिमुग्रवेगम्
marma-cchidaṁ śoṇita-māṁsa-digdhaṁ vaiśvānara-arka-pratimaṁ mahāham | narāśva-nāgāsu-haraṁ hayaratnaṁ ṣaḍvājam agaj-joga-tim ugra-vegam ||
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: «ມັນເປັນອາວຸດອັນໃຫຍ່ ແລະນ່າສະພຶງກົວ—ທະລຸຈຸດສຳຄັນ, ເປື້ອນເລືອດແລະເນື້ອ, ລຸກໂຊດດັ່ງໄຟເທວະ ແລະດັ່ງພະອາທິດ. ມັນເປັນຜູ້ທຳລາຍຄົນ ມ້າ ແລະຊ້າງ; ເປັນຂອງລ້ຳຄ່າໃນສົງຄາມ, ເຄື່ອນໄປດ້ວຍຄວາມໄວອັນດຸຮ້າຍທີ່ຕ້ານບໍ່ໄດ້ ດັ່ງລົດຮົບທີ່ມີມ້າຫົກຕົວລາກ.»
संजय उवाच
The verse underscores the catastrophic power unleashed in war: when weapons are driven by wrath and rivalry, they become indiscriminate life-takers. Ethically, it highlights the Mahābhārata’s recurring tension between kṣatriya duty in battle and the tragic cost paid by living beings.
Sañjaya vividly describes a terrifying, blazing, fast-moving war-weapon/assault—capable of piercing vital points and killing men, horses, and elephants—emphasizing its fiery brilliance and unstoppable momentum (notably, drawn by six horses).