Shloka 34
इसी समय होशमें आकर किरीटधारी महात्मा अर्जुनने यमदण्डके समान भयंकर आंजलिक नामक बाण हाथमें लिया। यह देख भगवान् श्रीकृष्णने भी अर्जुनसे कहा --'पार्थ! कर्ण जबतक रथपर नहीं चढ़ जाता तबतक ही अपने बाणके द्वारा इस शत्रुका मस्तक काट डालो” ।।
tathaiva sampūjya sa tad vacaḥ prabhoḥ satataḥ śaraṃ prajvalitaṃ pragṛhya | jaghāna kakṣām amalārkavarṇā mahārathe rathacakre vimagne ||
ໃນຂະນະນັ້ນ ອາຈຸນ ຜູ້ສວມມົງກຸດ ໄດ້ຟື້ນສະຕິຂຶ້ນ ແລະຈັບລູກສອນອັນນ່າຢ້ານ ດັ່ງຄທາຂອງຍົມະຣາດ ຊື່ “ອັນຈະລິກ” ໄວ້ໃນມື. ເຫັນດັ່ງນັ້ນ ພຣະສີກຣິດສະນະ ກ່າວກັບອາຈຸນວ່າ: «ພາຣຖະ! ຕາບໃດທີ່ ກັນນະ ຍັງບໍ່ທັນຂຶ້ນລົດຮົບ ຈົ່ງໃຊ້ລູກສອນຂອງເຈົ້າຕັດຫົວສັດຕູນີ້ເສຍ!» ອາຈຸນຮັບຄໍາສັ່ງນັ້ນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະຈັບລູກສອນທີ່ລຸກໂຊດດັ່ງໄຟ; ແລ້ວກໍຟັນຟາດໄປຍັງລົດຮົບອັນໃຫຍ່ຂອງກັນນະ ໃນຍາມທີ່ລໍ້ຈົມຕິດ ໂດຍພຸ່ງໃສ່ທຸງທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດທີ່ໂບກສະບັດຢູ່ເທິງລົດນັ້ນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical strain of battlefield dharma: decisive action may be urged even when the opponent is momentarily disadvantaged. It also shows Arjuna’s deference to Kṛṣṇa’s authority—treating the command as binding in a life-and-death crisis—raising enduring questions about fairness, necessity, and duty in war.
Sañjaya describes Arjuna respectfully accepting Kṛṣṇa’s instruction, seizing a blazing arrow, and striking at Karṇa’s great chariot at the moment when its wheel is stuck/sunk, intensifying the climactic confrontation between the two warriors.