Shloka 316
रथादवप्लुत्य निगृहा दोर्भ्या शशाक दैवान्न महाबलो<5पि । इसी बीचमें मौका पाकर महारथी कर्णने धरतीमें धँसे हुए पहियेको निकालनेका विचार किया। वह रथसे कूद पड़ा और दोनों हाथोंसे पकड़कर उसे ऊपर उठानेकी कोशिश करने लगा; परंतु महाबलवान् होनेपर भी वह दैववश अपने प्रयासमें सफल न हो सका
rathād avaplutya nigṛhya dorbhyāṃ śaśāka daivān na mahābalo 'pi |
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ກັນນະໂດດລົງຈາກລົດຮົບ ແລ້ວຈັບມັນດ້ວຍແຂນທັງສອງ ພະຍາຍາມຍົກຂຶ້ນ; ແຕ່ເຖິງຈະມີກຳລັງຫຼາຍ ກໍບໍ່ອາດສຳເລັດ—ເພາະຖືກວາສະນາຄອບງຳ. ໃນຊ່ວງວິກິດນັ້ນ ລາວຫາທາງປົດລໍ້ທີ່ຈົມໃນດິນ ແຕ່ໄດວະ (ອຳນາດແຫ່ງຊະຕາ) ຂັດຂວາງຄວາມພະຍາຍາມ ເຮັດໃຫ້ຄວາມຕຶງຕັນທາງທຳມະໃນສົງຄາມແຫ່ງການປະສົບກັນລະຫວ່າງພະລັງມະນຸດ ແລະການເຄື່ອນໄຫວອັນລຶກລັບຂອງຊະຕາ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the tension between human agency and daiva (fate): even extraordinary strength and effort may fail when circumstances are governed by forces beyond one’s control. Ethically, it intensifies the battlefield dilemma—how dharma is tested when advantage arises from an opponent’s misfortune.
Sañjaya describes Karṇa jumping down from his chariot to free or lift what is stuck—contextually, the wheel has sunk into the earth. Karṇa grips it with both arms and tries to raise it, but despite his great power he cannot succeed due to daiva, creating a decisive opening in the combat.