Shloka 573
अर्जुनो जयतां कर्णमिति शक्रो<ब्रवीत्तदा | उन दोनों महामनस्वी वीर कर्ण और अर्जुनको एकत्र हुआ देख उस समय इन्द्र बोल उठे--'अर्जुन कर्णपर विजय प्राप्त करें"
arjuno jayatāṃ karṇam iti śakro 'bravīt tadā | tau dvau mahāmanasvī vīrau karṇa-arjunau ekatra samāgatāv dṛṣṭvā tasmin kāle indra uvāca—“arjunaḥ karṇe vijayaṃ prāpnuyāt” |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ໃນຂະນະນັ້ນ ສັກກະ (ອິນທຣະ) ເຫັນວິລະຊົນໃຈໃຫຍ່ທັງສອງ—ການະ ແລະ ອາຣຈຸນ—ມາປະຈັນໜ້າກັນ ຈຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ: “ຂໍໃຫ້ອາຣຈຸນມີໄຊເໜືອການະ!” ຖ້ອຍຄຳນັ້ນວາງການດວງດວຍນີ້ໃຫ້ເກີນກວ່າການປະທະອາວຸດ ແຕ່ເປັນຈຸດຫັນທາງທຳມະແລະຈັກກະວານ ທີ່ຄວາມເຫັນດີຂອງເທວະດາເອົາຂ້າງຝ່າຍທີ່ຖືກເຊື່ອວ່າຮັກສາທຳມະ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in a battlefield narrative, the text signals that victory is not only a matter of strength but is interpreted through the lens of dharma and cosmic order; Indra’s benediction implies a moral alignment that frames the duel’s outcome as significant beyond personal rivalry.
Sañjaya reports that when Karna and Arjuna come face to face for their decisive encounter, Indra (Śakra) speaks a blessing—wishing Arjuna’s victory over Karna—highlighting the moment’s gravity and the sense of divine attention upon the duel.