Shloka 116
“मधुसूदन! आज कर्णके मारे जानेपर आपको मधुर बातें सुननेको मिलेंगी। हमलोग कहेंगे--“वृष्णिनन्दन! बड़े सौभाग्यकी बात है कि आज आपकी विजय हुई” ।। अद्याभिमन्युजननीं प्रद्ृष्ट: सान्त्वयिष्यसि । कुन्तीं पितृष्वसारं च प्रहृष्ट: सञ्जनार्दन,“जनार्दन! आज आप अत्यन्त प्रसन्न होकर अभिमन्युकी माता सुभद्राको और अपनी बुआ कुन्तीदेवीको सान्त्वना देंगे
sañjaya uvāca |
"madhusūdana! adya karṇe māre jāne para āpako madhura bāteṁ sunane ko mileṅgī | vayaṁ log kaheṅge— ‘vṛṣṇinandana! baṛe saubhāgya kī bāt hai ki adya āpakī vijaya huī’ ||
adya abhimanyujananīṁ pradṛṣṭaḥ sāntvayiṣyasi |
kuntīṁ pitṛṣvasāraṁ ca prahṛṣṭaḥ sañjanārdana"
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະທຸສູດະນະ! ເມື່ອກັນນະຖືກສັງຫານໃນມື້ນີ້ ເຈົ້າຈະໄດ້ຟັງຄໍາຫວານ. ຜູ້ຄົນຈະກ່າວວ່າ: ‘ໂອ ຜູ້ສືບສາຍແຫ່ງວຣິຊນີ! ເປັນບຸນວາສະນາອັນໃຫຍ່ທີ່ມື້ນີ້ໄຊຊະນະເປັນຂອງເຈົ້າ.’ ມື້ນີ້ ເມື່ອເຫັນແມ່ຂອງອະພິມັນຍຸ ເຈົ້າຈະປອບໂຍນນາງ; ແລະດ້ວຍໃຈຍິນດີ ເຈົ້າຈະປອບໂຍນກຸນຕີ—ປ້າຝ່າຍພໍ່ຂອງເຈົ້າ—ໂອ ຈະນາຣະດະນະ»។
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid righteous warfare, dharma includes compassion: victory is not merely triumph over an enemy but also the duty to console the bereaved and uphold familial responsibility. The verse highlights ethical restraint—celebration is tempered by care for those wounded by war.
Sañjaya addresses Kṛṣṇa, anticipating that once Karṇa is slain, Kṛṣṇa will be praised for the Pāṇḍavas’ success. He also foresees Kṛṣṇa, in a joyful mood after victory, consoling Subhadrā (mother of Abhimanyu) and Kuntī, acknowledging the personal losses that accompany the battlefield outcome.