Shloka 27
आततेष्वसना: शूरा नृत्यन्त इव भारत | भरतनन्दन! जैसे शिकारी लुआठोंसे हाथीको मारते हैं, उसी प्रकार अपने धनुषको ताने हुए उन शूर-वीरोंने नाचते हुए-से वहाँ अर्जुनको बाणोंद्वारा व्यथित कर डाला ।। अपस्व्यांस्तु तांश्षक्रे रथेन मधुसूदन:
sañjaya uvāca | ātatēṣv asanāḥ śūrā nṛtyanta iva bhārata | bharatanandana! yathā śikārī luāṭhaiḥ hastinaṃ mārayanti, tathā sva-dhanuḥ ātatya taiḥ śūra-vīraiḥ nṛtyadbhir iva tatra arjunaḥ bāṇaiḥ vyathitaḥ || apasavyāṃs tu tāñ śakre rathena madhusūdanaḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ໂອ ພາຣະຕະ! ນັກຮົບຜູ້ກ້າຫານເຫຼົ່ານັ້ນ ດຶງຄັນທະນູແນ່ນຫນາ ເຄື່ອນໄຫວດັ່ງກຳລັງຟ້ອນລຳໃນສະໜາມຮົບ. ໂອ ຄວາມປິຕິຂອງວົງສາພາຣະຕະ! ເຫມືອນນາຍພານທີ່ລົງມືສັງຫານຊ້າງດ້ວຍອາວຸດ ນັກຮົບວິລະຊົນເຫຼົ່ານັ້ນ—ຮາວກັບຟ້ອນຢູ່ໃນການປະຈັນ—ໄດ້ທຳໃຫ້ອາຣະຈຸນເຈັບປວດດ້ວຍຝົນລູກສອນ. ແລ້ວມະທຸສູດະນະ ຜູ້ຂັບລົດສົງຄາມ ໄດ້ຫັນລົດໃຫ້ສັດຕູໄປທາງຊ້າຍ (ທວນເຂັມນາລິກາ) ເພື່ອຄວບຄຸມພວກເຂົາດ້ວຍກົນຍຸດຂອງຕົນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how disciplined skill and coordinated action can overwhelm even a great warrior, while also implying the ethical weight of warfare: prowess must be guided by right strategy and steadiness (here, Kṛṣṇa’s charioteering) rather than mere ferocity.
Sañjaya describes Arjuna being intensely assailed by enemy heroes who shoot with bows fully drawn, moving with dance-like agility. In response, Kṛṣṇa (Madhusūdana) maneuvers the chariot—turning the opponents to the left/counter-clockwise—so Arjuna can regain tactical advantage.