Shloka 66
भीम॑ समनन््तात् समरे5 भ्यरोहन् वृक्ष शकुन्ता इव जातपक्षा: | जैसे जिनके पंख निकल आये हैं, वे पक्षी सब ओरसे उड़कर किसी वृक्षपर चढ़ बैठते हैं, उसी प्रकार भीमसेनके उत्तम बाणोंसे आहत और विदीर्ण होनेवाले प्रधान-प्रधान नरेश समरांगणमें सब ओरसे भीमसेनपर ही चढ़ आये
sañjaya uvāca | bhīmaṃ samantāt samare 'bhyarohan vṛkṣa-śakuntā iva jātapakṣāḥ |
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ດັ່ງນົກນ້ອຍທີ່ປີກເພິ່ງງອກ ບິນມາຈາກທຸກທິດ ແລ້ວໄປເກາະຢູ່ເທິງຕົ້ນໄມ້, ສະນັ້ນໃນສະໜາມຮົບນັ້ນ ບັນດາກະສັດຜູ້ເປັນຫົວໜ້າ—ຖືກລູກສອນອັນດີເລີດຂອງພີມເສນາທຳຮ້າຍແລະສະຫຼາຍ—ກໍພາກັນຮຸກເຂົ້າຫາພີມຈາກທຸກດ້ານ ເພື່ອຈະກົດຂີ່ລາວພ້ອມກັນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a battlefield ethic: when a single warrior becomes dominant, opponents often unite to check him. It underscores both Bhīma’s formidable prowess (his arrows wounding many leaders) and the kṣatriya impulse to confront strength directly, even at great risk.
Sañjaya describes how leading kings, injured by Bhīma’s powerful arrows, nevertheless surge toward him from every direction, clustering around him the way newly winged birds converge upon a tree.