Shloka 52
अद्यानृण्यं गमिष्यामि हत्वा कर्ण महाहवे । “माधव! आज महासमरमें कर्णका वध करके मैं धृष्टद्युम्न, शिखण्डी तथा पांचालोंके ऋणसे छुटकारा पा जाऊँगा ।। अद्य पश्यन्तु संग्रामे धनंजयममर्षणम्
adyānṛṇyaṃ gamiṣyāmi hatvā karṇa mahāhave | adya paśyantu saṃgrāme dhanañjayam amarṣaṇam ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ມາທະວະ! ມື້ນີ້ ຂ້ອຍຈະພົ້ນຈາກໜີ້ບຸນຄຸນຂອງຂ້ອຍ ໂດຍສັງຫານກະນະໃນສະໜາມຮົບອັນໃຫຍ່. ຂໍໃຫ້ເຂົາເຫັນໃນມື້ນີ້ ໃນສະໜາມສົງຄາມ ທະນັນຊະຍະ (ອາຣະຈຸນ) ຜູ້ບໍ່ອາດອົດທົນຕໍ່ການດູໝິ່ນ.» ຖ້ອຍຄຳນີ້ວາງຄວາມແນ່ວແນ່ຂອງອາຣະຈຸນເປັນການຊຳລະພັນທະທາງຈິດທຳທີ່ຕິດຄ້າງຕໍ່ພັນມິດ ແລະຕໍ່ຄວາມຍຸດຕິທຳ—ຖືກແທນຄ່າດ້ວຍເງິນຕາອັນໂຫດຮ້າຍຂອງສົງຄາມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse presents a warrior-ethic where obligations to allies and to a righteous cause are conceived as a ‘debt’ that must be discharged; in the epic’s moral world, fulfilling one’s pledged duty (even through violent means in war) is portrayed as restoring ethical balance.
Sañjaya reports a declaration of intent: the speaker (contextually Arjuna) vows that on this very day he will kill Karṇa in the great battle, and that others will witness Dhanañjaya’s fierce, unyielding prowess on the battlefield.