यस्य चैतद् व्रतं महां वधे किल दुरात्मन: । पादौ न धावये तावद् यावद्धन्यां न फाल्गुनम्,“मधुसूदन! जिस दुरात्माने मेरे वधके लिये यह व्रत लिया है कि जबतक अर्जुनको मार न लूंगा, तबतक दूसरोंसे पैर न धुलाऊँगा। उस पापीके इस व्रतको मिथ्या करके झुकी हुई गाँठवाले बाणोंद्वारा उसके इस शरीरको रथसे नीचे गिरा दूँगा
yasya caitad vrataṁ mahān vadhe kila durātmanaḥ | pādau na dhāvaye tāvad yāvaddhanyāṁ na phālgunam ||
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: «ຄົນຊົ່ວນັ້ນ ດັ່ງວ່າໄດ້ຖືພຣະວຣະຕະອັນໃຫຍ່ເພື່ອຂ້າຂ້ອຍ: ‘ຂ້ອຍຈະບໍ່ລ້າງຕີນ ຈົນກວ່າຈະຂ້າຟາລກຸນ (ອາຣຈຸນ)’ ເສຍກ່ອນ. ຂ້ອຍຈະເຮັດໃຫ້ຄໍາສາບານຂອງຄົນບາບນັ້ນເປັນໂມຄະ ແລະດ້ວຍລູກສອນທີ່ຂໍ້ງໍ້ ຈະໂຍນຮ່າງຂອງລາວລົງຈາກລົດຮົບ».
संजय उवाच
The verse highlights how vows (vrata) in war can become instruments of ego and cruelty; a vow aimed at unrighteous killing is portrayed as morally tainted, and the narrative frames its ‘breaking’ as a form of ethical counteraction against adharma.
Sañjaya reports a warrior’s fierce resolve: an enemy has vowed not to wash his feet until he kills Arjuna (Phālguna). The speaker declares an intention to invalidate that vow by defeating him—described (in the accompanying tradition/gloss) as striking him with special arrows and throwing him down from his chariot.