Shloka 105
“अर्जुन! तुम्हें ज्ञात होना चाहिये कि पांचालयोद्धा, द्रौपदीके पुत्र, धृष्टद्युम्न, शिखण्डी, धृष्टद्युम्नके पुत्रजण, नकुल-कुमार शतानीक, नकुल-सहदेव, दुर्मुख, जनमेजय, सुधर्मा और सात्यकि--ये सब-के-सब कर्णके वशमें पड़ गये हैं ।। अभ्याहतानां कर्णेन पठचालानामसौ रणे | श्रूयते निनदो घोरस्त्वदूबन्धूनां परंतप,'शत्रुओंको संताप देनेवाले अर्जुन! देखो, कर्णके द्वारा घायल हुए तुम्हारे बान्धव पांचालोंका वह घोर आर्तनाद रणभूमिमें स्पष्ट सुनायी दे रहा है
sañjaya uvāca |
abhyāhatānāṃ karṇena pāñcālānām asau raṇe |
śrūyate ninado ghoras tvadbandhūnāṃ paraṃtapa ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ອັຣຊຸນະ ຜູ້ເຜົາຜານສັດຕູ! ເຈົ້າຄວນຮູ້ວ່າ ນັກຮົບປັນຈາລາ, ບຸດຂອງດຣົບະດີ, ທຣິສຕະດຍຸມນະ, ສິຂັນດີ, ບຸດຂອງທຣິສຕະດຍຸມນະ, ສະຕານີກະ ບຸດຂອງນາກຸລະ, ນາກຸລະ-ສະຫະເທວະ, ດຸຣມຸຂະ, ຈະນະເມຊະຍະ, ສຸທັຣມາ ແລະ ສາຕະຍະກິ—ລ້ວນຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງ ກັນນະ. ແລະໃນສະໜາມຮົບ ສຽງຮ້ອງຄາງອັນນ່າສະພຶງຂອງຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າ—ພວກປັນຈາລາ—ຜູ້ຖືກກັນນະທຳຮ້າຍ ດັງຂຶ້ນຢ່າງຊັດເຈນ».
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of warfare: tactical success (Karṇa’s blows) is inseparable from human suffering (the dreadful cries of allies). It implicitly urges discernment about the consequences of violence even when performed under kṣatriya-duty.
Sañjaya reports to Arjuna that the Pāñcāla forces—counted among Arjuna’s allies/kinsmen—have been grievously struck by Karṇa, and their terrible cries are clearly heard across the battlefield.