त॑ सूतपुत्र॑ रथिनां वरिष्ठ निष्कालिकं कालवशं नयाद्य । त॑ सूतपुत्रं रथिनां वरिष्ठ हत्वा प्रीतिं धर्मराजे कुरुष्व,रथियोंमें श्रेष्ठ सूतपुत्र अपनेको कालके वशमें नहीं समझता है। तुम उसे आज ही कालके अधीन कर दो। रथियोंमें श्रेष्ठ सूतपुत्र कर्णको मारकर धर्मराज युधिष्छिरको प्रसन्न करो
taṁ sūtaputra rathināṁ variṣṭha niṣkālikaṁ kālavaśaṁ nayādya | taṁ sūtaputraṁ rathināṁ variṣṭha hatvā prītiṁ dharmarāje kuruṣva ||
ວາຍຸໄດ້ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ເກັ່ງກ້າໃນບັນດານັກຮົບລົດຮົບ, ຈົ່ງນໍາລູກສູຕະນັ້ນໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ອໍານາດແຫ່ງການ (ເວລາ/ຊະຕາ) ໃນມື້ນີ້—ເພາະລາວບໍ່ເຫັນຕົນເອງວ່າຢູ່ໃຕ້ຊະຕາ. ຈົ່ງສັງຫານກັນນະ ຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດານັກຮົບລົດຮົບ ແລະໂດຍນັ້ນ ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ທັມມະຣາຊາ ຢຸທິສຖິຣະ ພໍໃຈ».
वायुदेव उवाच
Even the mightiest warrior is subject to Kāla (Time/death); a kṣatriya must act decisively in accordance with duty, without being overawed by an opponent’s pride or reputation, when the larger cause of dharma requires it.
Vāyudeva urges the foremost chariot-warrior (implicitly Arjuna) to kill Karṇa that very day, portraying Karṇa as one who does not acknowledge subjection to fate, and framing Karṇa’s death as necessary to hearten and satisfy Dharmarāja Yudhiṣṭhira.