रुदित्वा सुचिरं काल भ्रातरौ सुमहाद्युती । कृतशौचौ महाराज प्रीतिमन्तौ बभूवतु:,महाराज! वे दोनों महातेजस्वी भाई दीर्घकालतक रोते रहे। इससे उनके मनकी मैल धुल गयी और वे दोनों भाई परस्पर प्रेमसे भर गये
ruditvā suciraṁ kālaṁ bhrātarau sumahādyutī | kṛtaśaucau mahārāja prītimantau babhūvatuḥ ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ຫຼັງຈາກຮ້ອງໄຫ້ຢູ່ດົນນານ ໂອ້ ພຣະຣາຊາ, ສອງພີ່ນ້ອງຜູ້ມີລັດສະໝີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ກໍເຫມືອນຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດຈາກພາຍໃນ; ແລະພວກເຂົາກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກຕໍ່ກັນແລະກັນ».
संजय उवाच
The verse highlights how honest grieving can cleanse the heart (kṛtaśauca) and open the way to renewed affection and reconciliation, even amid the harsh context of war.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that two brothers, after weeping for a long time, become inwardly purified and regain mutual love—signaling a softening of hostility and a return of familial feeling.