Shloka 37
कर्णनिधनवृत्तान्तनिवेदनम् | Reporting Karṇa’s Fall to Yudhiṣṭhira
जिसकी बुद्धि शुद्ध (निष्काम) है, वह पुरुष यदि अत्यन्त कठोर होकर भी, जैसे अंधे पशुको मार देनेसे बलाक नामक व्याध पुण्यका भागी हुआ था, उसी प्रकार महान् पुण्य प्राप्त कर ले तो कया आश्चर्य है? ।।
kim āścaryaṃ punaḥ mūḍho dharmakāmo hy apaṇḍitaḥ | sumahat prāpnuyāt pāpam āpagāsv iva kauśikaḥ ||
ພຣະສີກຣິດສະນາຕັດວ່າ: «ດັ່ງນັ້ນ ຈະນ່າປະຫລາດຫຍັງ ຖ້າຊາຍຜູ້ຫຼົງຜິດ—ແມ່ນຈະປາຖະໜາທຳຄວາມດີ ແຕ່ຂາດປັນຍາແຍກແຍະ—ກັບຕົກເປັນຜູ້ຮັບບາບອັນໃຫຍ່, ເຊັ່ນມຸນີເກົາສິກະ ຜູ້ອາໄສຢູ່ທີ່ຈຸດບັນຈົບຂອງແມ່ນ້ຳ ແລະຖືກພົວພັນກັບຄວາມຜິດຮ້າຍແຮງ ເນື່ອງຈາກການກະທຳດ້ວຍອະວິຊາ ພາຍໃຕ້ນາມຂອງທຳມະ? ກົງກັນຂ້າມ, ເມື່ອປັນຍາບໍລິສຸດ ແລະປອດຈາກຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ, ແມ່ນແຕ່ການກະທຳທີ່ເບິ່ງຄືໂຫດຮ້າຍ ກໍອາດໃຫ້ບຸນອັນໃຫຍ່—ເຊັ່ນນາຍພານບາລາກະ ຜູ້ໄດ້ບຸນຈາກການຂ້າສັດຕາບອດ».
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
Kṛṣṇa contrasts purified, desireless discernment with ignorant moral zeal: a person lacking true wisdom may commit grave wrong while trying to practice dharma, whereas one with a purified, selfless intellect may gain merit even from an outwardly harsh act. The ethical emphasis is on right understanding and inner motive, not merely the external label of “dharma.”
In the Karṇa Parva war context, Kṛṣṇa instructs by citing exempla: the hunter Bālaka, who gained merit by killing a blind beast, and the sage Kauśika at a river-confluence, who incurred great sin through an ignorant act done under the pretense of righteousness. These stories are used to clarify how dharma can be subtle and how ignorance can corrupt seemingly pious action.