Shloka 3
कर्णवधोत्तरं शल्य-दुर्योधनसंवादः
Aftermath of Karṇa’s Fall: Śalya’s Address to Duryodhana
स्नेहस्त्वया पार्थ कृत: पृथाया गर्भ समाविश्य यथा न साधु । त्यक्त्वा रणे यदपाया: स भीम॑ यज्ञाशक: सूतपुत्र निहन्तुम्,'पार्थ! तुमने कुन्तीके गर्भमें निवास करके भी अपने सगे भाईके प्रति ऐसा स्नेह निभाया, जिसे कोई अच्छा नहीं कह सकता; क्योंकि जब तुम सूतपुत्र कर्णके मारनेमें समर्थ न हो सके, तब भीमसेनको अकेले रणभूमिमें छोड़कर स्वयं वहाँसे चले आये
snehastvayā pārtha kṛtaḥ pṛthāyā garbha samāviśya yathā na sādhu | tyaktvā raṇe yadapāyāḥ sa bhīmaṁ yajāśakaḥ sūtaputraṁ nihantum ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: «ໂອ ປາຣຖະ! “ຄວາມຮັກໃຄ່” ທີ່ເຈົ້າສະແດງ—ແມ່ນແມ່ນເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນຄັນຂອງ ປຣິຖາ (ກຸນຕີ) ແລະເກີດເປັນລູກຂອງນາງ—ກໍບໍ່ອາດເອີ້ນວ່ານ່າສັນລະເສີນໄດ້. ເພາະເມື່ອເຈົ້າບໍ່ສາມາດສັງຫານ ການະ ບຸດຂອງສູຕະ (ຜູ້ຂັບລົດຮົບ) ໄດ້ ເຈົ້າກໍຖອນຕົວອອກຈາກສະໜາມຮົບ ປ່ອຍໃຫ້ ພີມະເສນ ຢູ່ທີ່ນັ້ນຜູ້ດຽວ»។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames a moral critique: kinship and claimed loyalty are hollow if one abandons comrades in crisis. In a dharma-yuddha context, a warrior’s duty includes steadfastness—especially not deserting an ally on the battlefield when one’s own objective (slaying the chief foe) fails.
Sañjaya reports a reproach directed at Arjuna: despite being Kuntī’s son (hence bound by familial duty), Arjuna is accused of retreating from the fight after failing to kill Karṇa, leaving Bhīma to face the battle alone.