Shloka 176
कर्णवधप्रसङ्गः / The Context of Karṇa’s Fall
Krishna’s Dharmic Recollection and the Decisive Astra
युधामन्युश्नोत्तमौजा श्व शूरौ पृष्ठतो मां रक्षतां राजपुत्रौ । राजन! शिनिपौत्र सात्यकि और धृष्टद्युम्न मेरे चक्ररक्षक हों; युधामन्यु और उत्तमौजा --ये दोनों शूरवीर राजकुमार मेरे पृष्ठभागकी रक्षा करें
Arjuna uvāca — yudhāmanyuś ca uttamaujāḥ śvaśūrāḥ pṛṣṭhato māṁ rakṣatāṁ rājaputrāḥ | rājan! śinipautraḥ sātyakiś ca dhṛṣṭadyumno mama cakrarakṣakau bhavatu |
ອະຣະຈຸນກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ເຈົ້າຊາຍຫຼວງ ຢຸທາມັນຢຸ ແລະ ອຸດຕະມະອໍຈາ—ວີລະບຸລຸດຜູ້ດຸດັນທັງສອງ—ຄຸ້ມຄອງດ້ານຫຼັງຂອງຂ້າ. ໂອ ພຣະຣາຊາ! ຂໍໃຫ້ ສາຕະຍະກິ ຫຼານຂອງ ຊິນິ ແລະ ທຣິສຕະດຍຸມນະ ເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງລໍ້ລົດຮົບຂອງຂ້າ»។ ໃນຄວາມແອອັດແຫ່ງສົງຄາມ ອະຣະຈຸນຈັດຮູບຂະບວນປ້ອງກັນຢ່າງມີລະບຽບ ມອບໝາຍມິດສະຫາຍທີ່ໄວ້ໃຈໄດ້ໃຫ້ຮັກສາຈຸດທີ່ອ່ອນໄຫວ ເພື່ອໃຫ້ໜ້າທີ່ນັກຮົບຂອງລາວສໍາເລັດໂດຍບໍ່ວຸ້ນວາຍ ແລະບໍ່ເສຍຫາຍໂດຍບໍ່ຈໍາເປັນ.
अजुन उवाच
Educational Q&A
Even in violent conflict, dharma expresses itself as disciplined responsibility: a leader protects vulnerable points, assigns roles according to capability, and relies on trusted companions so that action is effective and minimizes chaos and avoidable harm.
During the intense fighting of Karṇa Parva, Arjuna directs his allies into a protective formation: Sātyaki and Dhṛṣṭadyumna are appointed to guard the chariot’s wheels and flanks, while Yudhāmanyu and Uttamaujā are tasked with guarding Arjuna’s rear.