Shloka 276
कर्णपर्व — अध्याय ५७
Arjuna’s targeted advance; Śalya–Karṇa dialogue; interception attempts
वैजयन्तीर्विचित्राश्ष हतांक्ष गजवाजिन: । “जिनकी जीभें बाहर निकल आयी हैं, ऐसे अगणित पर्वताकार हाथी धरतीपर सदाके लिये सो गये हैं। विचित्र वैजयन्ती पताकाएँ खण्डित होकर पड़ी हैं तथा हाथी और घोड़े मारे गये हैं
vaijayantīr vicitrāś ca hatāṃś ca gajavājinaḥ |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ທຸງໄວຊະຍັນຕີຫຼາກສີຖືກທຳລາຍແຕກກະຈາຍ ແລະຊ້າງກັບມ້າກໍຖືກສັງຫານ—ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງສະໜາມຮົບ ທີ່ຄວາມອວດອ້າງຂອງກອງທັບລົ້ມລົງ ແລະຄ່າແທນຂອງຄວາມຮຸນແຮງປາກົດຊັດເຈນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical gravity of war: even ‘victory’ symbols like banners end up broken, and the might of armies (elephants and horses) lies destroyed—highlighting impermanence and the human responsibility to weigh violence against dharma.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra the battlefield scene: ornate victory-standards are scattered and shattered, and the war-mounts—elephants and horses—have been killed, conveying the scale of carnage in the Karṇa Parva fighting.