भीमसेन: कुरूंश्वापि द्रावयन्तौ विरेजतु: । सूतपुत्र कर्ण रणभूमिमें कुपित हो पाण्डव-सेनाको और भीमसेन कौरव-सैनिकोंको खदेड़ते हुए बड़ी शोभा पा रहे थे
bhīmasenaḥ kurūṃś cāpi drāvayantau virejatuḥ | sūtaputra karṇa raṇabhūmau kupito ho pāṇḍava-senāṃ ca bhīmasenaḥ kaurava-sainikān khadedayitvā mahā-śobhāṃ prāptau ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ໃນສະໜາມຮົບ ກັນນະ ບຸດແຫ່ງສາລະຖີ ລຸກໄຟໂກດແຄ້ນ ໄດ້ຂັບໄລ່ກອງທັບປານດະວະໃຫ້ຖອຍ; ແລະພີມເສນ ກຳລັງກວາດໄລ່ທະຫານກົວຣະວະ ກໍສ່ອງປະກາຍດ້ວຍສະຫງ່າງາມຢ່າງຍິ່ງ.
संजय उवाच
The verse highlights the paradox of martial excellence: warriors may appear radiant through strength and success, yet that radiance is fueled by anger and violence. It invites reflection on kṣatriya-duty in war—courage and resolve—while recognizing the ethical weight and destructive momentum that wrath brings.
Sañjaya reports that Karṇa, furious on the battlefield, is pushing back the Pāṇḍava forces, while Bhīma is simultaneously driving away Kaurava soldiers. Both are described as shining—each gaining prominence through routing the opposing side.