Shloka 65
विसृजन्तौ शरान् दीप्तान् व्यभ्राजेतां मनस्विनौ । कर्ण सात्यकिके बाणोंसे अत्यन्त पीड़ित होनेपर भी भीमसेनका सामना करनेके लिये डटा रहा। वे दोनों ही सम्पूर्ण धनुर्धरोंमें श्रेष्ठ एवं मनस्वी वीर थे और एक-दूसरेसे भिड़कर चमकीले बाणोंकी वर्षा करते हुए बड़ी शोभा पा रहे थे ।। ६४ $ ।। ताभ्यां वियति राजेन्द्र विततं भीमदर्शनम्
visṛjantau śarān dīptān vyabhrājetāṁ manasvinau | tābhyāṁ viyati rājendra vitataṁ bhīmadarśanam ||
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ນັກຮົບທັງສອງຜູ້ມີໃຈກ້າ ໄດ້ປ່ອຍລູກສອນອັນລຸກໂຊດດັ່ງໄຟ ແລະ ສ່ອງປະກາຍຢ່າງສະຫງ່າງາມ. ໂອ ພະຣາຊາ! ໃນອາກາດອັນໂລ່ງກວ້າງ ລະຫວ່າງພວກເຂົາ ມີພາບອັນນ່າສະພຶງກົວແຜ່ກວ້າງ—ພີມະ ແລະ ກັນນະ (ແມ່ນແຕ່ກັນນະຖືກລູກສອນຂອງສາຕະຍະກີທຳໃຫ້ເຈັບປວດຢ່າງໜັກ ກໍຍັງຢືນມັ່ນເພື່ອປະຈັນໜ້າພີມະເສນະ) ທັງສອງເປັນຜູ້ເກັ່ງກ້າທີ່ສຸດໃນບັນດານັກທະນູ ປະທະກັນ ແລະ ພາກັນຫວ່ານລູກສອນອັນສະຫວ່າງໄສໃສ່ກັນດັ່ງຝົນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its stark form: even when wounded and in pain, a warrior is expected to stand firm and meet his opponent. It also underscores the moral tension of war—courage and skill can appear splendid, yet the spectacle is inherently dreadful.
Sañjaya describes Karṇa and Bhīma locked in combat, both releasing blazing arrows and shining in their martial prowess. The battle between them fills the air with missiles, creating a terrifying scene; Karṇa, though badly hurt by Sātyaki’s arrows, remains determined to face Bhīma.